تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٧٨

زارع

پلك بر پلك ولى گوشه چشمش طپشى بود : * برويد اى مردم ! عشق تماشا شدنى نيست !

ريسمان وسعت آن حنجره را تاب نياورد * قوم گفتند كه آتش زدنش ناشدنى نيست

شب ، زمين بود ، و خاكستر خونين صدايى : * نگذاريد بگويند كه فردا شدنى نيست !

دروغ مىگويند

چنان به اسم مسلمان دروغ مىگويند * كه لاى خرقه عرفان دروغ مىگويند

اگرچه ملتمسند آب را كويردلان * ولى به حضرت باران دروغ مىگويند

هميشه صحبت فرداى آسمان امّا * زمينىاند . . . به قرآن دروغ مىگويند

زبان كركس و خفّاش اوج باورشان * ولى به لهجه انسان دروغ مىگويند

چه هست مكتب تو شيعه‌ام ببين آقا ! * در اين زمان همه يكسان دروغ مىگويند

عطش ! حقيقت شعرم درين بيابان باش * كه شاعران گلستان دروغ مىگويند

همين فردا

. . . و حالا من كه نَه ، يك ماهى سرگرم با طوفان * به اسم شعر مىجويد تو را در قرنها ، طوفان

براى اين سفر از دشنه‌ها تا ساحل زخمت * تمام پلكها كشتى شدند و ناخدا ، طوفان

درست است آبروى آسمان مديون بالت بود * حرامم كرده اما بعدِ تو پرواز را ، طوفان

در آن زخم زبانها چاه هم كر بود اگر بهتر * چرا كه مىجَويد انديشه را بااشتها ، طوفان

ولى تا چادرت هفت‌آسمان كفشت زمين باشد * چگونه مىتواند خم كند باد ارْ تو را ، طوفان ؟

جنون با لهجه‌اى ساكت هياهو را صدا مىزد * و دستاس و دَرُ ديوار مىگفتند : يا طوفان !

اگرچه خورد شد دل ، شب كه پهلويت شكست اى محض * تحمل مىكنم اين زخم را تا صبح تا طوفان