تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٠

وحشى بافقى « 2 »

عشق من شد سبب خوبى و رعنايى او * داد رسوايى من شهرت زيبايى او

بس‌كه دادم همه جا شرح دل‌آرايى او * شهر پر گشت ز غوغاى تماشايى او

اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد * كى سر برگ من بىسروسامان دارد

چاره اين است و ندارم به از اين راى دگر * كه دهم جاى دگر دل به دلاراى دگر

چشم خود فرش كنم زير كف پاى دگر * بر كف پاى دگر بوسه زنم جاى دگر

بعد از اين راى من اينست و همين خواهد بود * من بر اين هستم و البتّه چنين خواهد بود

پيش او يار نو و يار كهن هر دو يكى است * حرمت مدعى و حرمت من هر دو يكى است

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو يكى است * نغمه بلبل و فرياد زغن هر دو يكى است

اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود * زاغ را مرتبهء مرغ خوش‌الحان نبود

چون چنين است پى يار دگر باشم به * چند روزى پى دلدار دگر باشم به

عندليب گل رخسار دگر باشم به * مرغ خوش‌نغمهء گلزار دگر باشم به

نوگلى كو كه شوم بلبل دستان سازش * سازم از تازه‌جوانان چمن ممتازش

آنكه بر جانم از او دم‌به‌دم آزارى هست * مىتوان يافت كه بر دل ز منش بارى هست

از من و بندگى من اگرش عارى هست * بفروشد كه بهر گوشه خريدارى هست

به وفادارى من نيست در اين شهر كسى * بنده‌اى همچو مرا هست خريدار بسى

مدّتى در ره عشق تو دويديم بس است * راه صد باديهء درد بريديم بس است

قدم از راه طلب باز كشيديم بس است * اوّل و آخر اين مرحله ديديم بس است

بعد از اين ما و سر كوى دل‌آراى دگر * با غزالى به غزل‌خوانى و غوغاى دگر

تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود * آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود

وين محبت به صد افسانه و افسون نرود * چه گمان غلط است اين نرود چون نرود

چند كس از تو و ياران تو آزرده شود * دو رخ از سردى اين طايفه افسرده شود