تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٤١

شمس الدينى

تهران ادامه داده متخصّص امراض داخلى و قلب گرديد . و هم‌اكنون استاد دانشگاه تهران است . وى در سرودن شعر داراى قريحهء سرشارى است كه در ذيل نمودارى از آن نقل مىشود :

از اوست :

غزل

تا كه دل را گشت مهر آن مه عيّار ، يار * در دل‌وجانم فكند از جور آن گلنار ، نار

مرغ جان من نگويد غير لفظ عشق ، عشق * بلبل طبعم نخواند نغمهء جز يار ، يار

شام تار از مهر آن مهر جهان‌افروز ، روز * روز روشن از جفاى آن شكرگفتار ، تار

خال هندويش چو مور و آن لب مى نوش ، نوش * زلف مشكينش به گنجِ نرگس بيمار ، مار

هركه را جان مبتلاى عشق او گرديد ، ديد * شد دلش از غصه خون و جانش از آزار ، زار

تا سلاحش هست آن افسونگر طنّاز ، ناز * نيست ما را غير زارى اندرين پيكار ، كار

شد دلش را تا كمند موى آن دلبند ، بند * گشت « تحصيلى » ز جور آن بت خونخوار ، خوار

از اوست :

آن ماه نازنين كه مرا يار و همدم است * گر جان و دل نثار ره او كنم كم است

همچون پرند نرم و سفيد است و دلنواز * آن تن كه در لطافت و پاكى چو شبنم است

گويند از وفا نبود در بتان نشان * زيبايى و وفاى تو اى ماه توأم است

بىتو چه امن عيش بود اى اميد جان * با تو چه جاى حسرت و بيزارى و غم است

وقتست تا ز دل بزدايم غبار غم * كان شوخ غمگسار مرا يار و محرم است

اى يار برگزيده من از كف نمىدهم * پاكى دامنت كه چو دامان مريم است

بر رفته و نيامده چون اعتماد نيست * ساقى بيار مى كه غنيمت همين دم است

گر سر رود من از سر پيمان نمىروم * عهدى كه با تو بسته‌ام اى دوست محكم است

« تحصيليا » بكوش به مستى كه زندگى * افسانه‌اى شگفت و پريشان و دَرهم است

شمس الدينى

شمس الدينى

پيام شمس الدينى فرزند ماشاءالله در هشتم خرداد 1356 در يزد متولد شد .