تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٣٧

زرگرپور ( زرگر )

طعنهء حاسد و اغيار تو خون كرده دلم * خيز و از كورى چشم همه غمّاز بيا

ماه روى تو نهان تا بكى از پرده و من * رنجه از دست رقيبان دغل‌باز بيا

وصل روى تو اميدست مرا جان به لبست * تا فدايت كنم اى جان جهان باز بيا

آنكه را عقل و خرد هست ندارد انكار * از وجود تو كه در پرده نهانى و سبب‌ساز بيا

هجرت از كف بربوده است عنان و طاقت * جان فداى لب لعلت به سرم باز بيا

تا ببينم رخ ماه تو و بدرود كنم * لحظه‌اى در برم اى حوروش ناز بيا

رحم بنما به « كلان » از غم هجرت بِرهان * نزد بيمار خود اى مه‌رخ طنّاز بيا

احمد على زرگرپور فرزند ابو القاسم به سال 1316 شمسى در يزد به دنيا آمد .

تحصيلاتش را تا اخذ ديپلم ادامه داد . او داراى شغل زرگرى است و به شعر و ادبيّات علاقهء زيادى دارد و در اشعارش زرگر تخلّص مىنمايد .

از اوست :

بيار از آن مى گلرنگ غم‌زدا ساقى * بريز باده كه جان را دهد جلا ساقى

از آن مئى كه بشويد غبار غم از دل * دهد به خاطر افسرده‌ام صفا ساقى

از آن حرام كه در مذهب و طريقت عشق * بود حلال‌تر از چشمهء بقا ساقى

رها نما دل سرگشته را ز بند بلا * كه شد اسير سرِ پنجهء قضا ساقى

ترحمى به من خسته‌دل ز راه وفا * كه گشته‌ام به غم هجر مبتلا ساقى

بيار باده و بر جان خسته منّت نِه * كه مىكشم به خدا منّت تو را ساقى

به يك كرشمه و لبخند خود نما شادم * كه رنجه‌ام ز رفيقان بىوفا ساقى

اگر قدح شود از مى تهى مشو نوميد * كنم به دُردِ خُمِ باده ، اكتفا ساقى

جهان به كام دورنگان و چاپلوسان باد * كه نيست شيوهء ما خُدعه و ريا ساقى

رسيد عمر به پايان و آرزوها ماند * چه آرزو همه خواب و خيالها ساقى

وفا كه ديد ز دنياى دون كه من بينم * كه نوش كرد كه جامش نشد بلا ساقى

نشان ز مهر و وفا در جهان نديدم زان * كه هست مهر و وفا همچو كيميا ساقى

نشد به كام دلم لحظه‌اى جهانِ خراب * خرابه تا به ابد باد اين سرا ساقى