تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٠٥

علوى ابرقويى

بحر موّاج فلك مىشكند كشتى عمر * خسته از شدّت بىرحمى طوفان تا كى

من كه از فرقت دلدار به جان آمده‌ام * حسرت ديدن زيبارخ جانان تا كى

ديدگان اشك ببارند به دامان تا چند * آبرويى نگذارند به باران تا كى

مىكشم بار گران از غم ديرين بر دوش * مشكل كار نخواهد شدن آسان تا كى

عندليبم كه ز گلزار جدا افتادم * دورى از نسترن و سوسن و ريحان تا كى

همدلى مىطلبى باز در اين دهر « سليم » * نرسانى سر شوريده به سامان تا كى

علوى ابرقويى

علوى ابرقويى

سيّد احمد علوى ابرقويى به سال 1343 شمسى در ابرقو به دنيا آمد او به مسائل فرهنگى ، ادبى ، هنرى علاقمند بوده بالاخص به هنر خوشنويسى و سرودن شعر گرايش زيادى دارد و چون فراغتى يابد به سرودن شعر مىپردازد كه نمودارى از آن درج مىشود :

از اوست :

با توأم عهد بود دل نرود جاى دگر * گر رسانم شب اين هجر به فرداى دگر

با تو اى عهدشكن نشكنم اين عهد قديم * همره خود برم اين عهد به دنياى دگر

جز سپاه غم تو ملك دلم را نگرفت * به كنارى زده‌ام لشكر غمهاى دگر

در همه عمر نه يك شب نه دو شب سوخته‌ام * همه آفاق گواهند به شبهاى دگر

لحظه‌اى مىنكنم ياد دلارامى را * اى كه در جان منى كيست دلاراى دگر

ايضا

بنمود رخ و غرق تماشايم كرد * بيداردل و عاشق و شيدايم كرد

در پهنهء عشق ، او سر و جانم داد * هنگام وصال بىسر و پايم كرد

و له ايضا

اى اهل طلب به يار پاكم سپريد * بر مهر منير تابناكم سپريد

تا شاهد روز حشر گردد تن پاك * با سينهء صد چاك به خاكم سپريد