تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٠٢

عليدوست ( مسلم )

در وصف بهار

بار دگر نظاره كن مظهر كردگار را * نقش بهشت مىدهد دامن نوبهار را

چهرهء دوست خيمه در آينهء بهار زد * وه چه نگار مىرود خامهء روزگار را

رايحهء ياس و سمن كز سر بوستان گذشت * شهد وصال مىدهد ماتم انتظار را

گرچه به شب‌روان رسد مژدهء وصل در سحر * اشك وصال مىرود زمزم چشمه‌سار را

پرده چو رفت پرده‌ها از سر و چشم لاله‌ها * غلغله‌هاست غلغله خلوت لاله‌زار را

طُره بيد بشكند زلف بنفشه بشكفد * باد بهار مىبرد سستى هر خمار را

نغمه به عرش مىرود بيد به رقص مىشود * باد چو شانه مىزند زلف سر چنار را

بانگ سروش كز فلك تا به زمينيان رسد * عاريتى است عاريه زمزمهء هَزار را

گرچه شكسته بارها قامت بلبل از فراق * در خم اشك بشكند چهرهء گل‌عذار را

ديده به راغ گر نهى تا به حريم نسترن * خيمهء وصل بنگرى حجله دوصد هزار را

جان ز وجود عاشقان كز سر شوق مىرود * شعر رضاست بر زبان عاشق سر بدار را

نغمه‌سراى بوستان طعنه به عقل مىزند * نيزهء عشق مىدرد سينهء اين سوار را

با چه زبان بيان كنم با چه قلم رقم زنم * با چه شماره بشمرم نعمت بىشمار را

« مسلم » ناتوان چرا عِرض بهار مىبرى * شيخ اجلّ قلم چو زد شعر خوش بهار را

رباعى

آتش زده تشنگى گريبان حسين * جانم به فداى لب عطشان حسين

اى لاله سر فرات سيراب مشو * زين آب نخورده‌اند طفلان حسين

ايضا

روزى كه قدم به پهنهء خاك زديم * بر سينهء خويش رنج افلاك زديم

خوانديم حديث هجر و تا روز وصال * چون غنچه حريم سينه صد چاك زديم

و له ايضا

افسوس كه سرمايهء ايام گذشت * شام از پى صبح و صبح چون شام گذشت

زين مايه مرا نماند جز آه و سرشك * آن هم‌نفسى بود و سرانجام گذشت