تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٩١

فقيهى ( حامد )

شمسى در يك خانوادهء روحانى و فرهنگى به دنيا آمد و تحصيلات ابتدايى را در دبستان تدين و دورهء اول دبيرستان ( نظام قديم ) را در دبيرستان ايرانشهر گذرانيد و به سال 1337 از دانشسراى مقدماتى يزد فارغ التحصيل گرديده به تدريس اشتغال ورزيد و به سال 1369 بنا به تقاضاى خود به افتخار بازنشستگى نائل آمد . وى علاقهء زيادى به شعر و ادبيّات دارد و در هنگام فراغت به سرودن شعر مىپردازد كه ذيلا نمودارى از آن نقل مىشود :

از اوست :

يا رب به دل صداقت و ايمانم آرزوست * در كوى دوست مأمن و سامانم آرزوست

شوخى و هزل آينهء دل كدر كند * از باغ عشق ميوهء عرفانم آرزوست

در كوره‌راه عمر دلم مرد و پا شكست * راهى به‌سوى كعبهء جانانم آرزوست

فرسودم از تلاطم امواج زندگى * از آب زندگى همه هجرانم آرزوست

دانم كه هر جوان طلب زندگى كند * زين زندگى گذشتن و آسانم آرزوست

جانان من چو هست ز جانم عزيزتر * در زير تيغ او تن بىجانم آرزوست

« حامد » سخن ز خويش نگويند عاشقان * بر من هرآنچه خواهد جانانم آرزوست

« شعر زير استقبالى است از غزل ساقىنامهء حافظ »

« الا يا ايّها السّاقى ادِر كأساً و ناوِلها » * كه افتادم به مشكلها چو نشنيدم ز عاقلها

قضا آرد مگر روزى - به اين وادى قوافل را * كه باشد داروى دردم مگر محمول محملها

نگار نازنين من - ربوده عقل و دين من * نه تنها داده‌ام من دل ، كه برده بىشمر دلها

نشد حل مشكل عشقش - به پاى منبر واعظ * مگر پير مغان دارد ، كليد حل مشكلها

چنان در بحر عشق تو ، شدم غرق اى نگار من * كه محو خويشتن جويم نه پويم راه ساحلها

به درد عشق تو سوزم ، كه بزم غير افروزم * برخ اشك و به دل آتش بسان شمع محفلها

گرفته حُسن تو عالم ، كه هركس بيندت گويد * ز ديدار رخش دل شد اسير فى سلاسلها

شده چشمم سپيد اى گُل ، به راه انتظار تو * اگر گوئى دروغ است اين فبيّنها و دلّلها

دلم اندر طپش گوشم به در تا كاروان آيد * مگر گويد به من پيغام تو بانگ جلاجلها

به ديدار رخت « حامد » به صد شوق و شعف گويد * « الا يا ايّها السّاقى ادِر كأساً و ناوِلها »