تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٧٨

فاضلى يزدى « 1 »

آنكه در آيينهء عشق نظر اندازد * غير معشوق نبيند كه به خود پردازد

نور توحيد چو تابيد بر اين ملك بدن * وحدت عاشق و معشوق ميسّر سازد

آنكه گرديد مطيع درِ ميخانهء عشق * توسنش را به سر و تارك افسر سازد

جلوه‌هاى بت عيار درين ملك وجود * بر بلنداختر و بر شمس و قمر افرازد

از خم وحدت اگر دردكشى مىنوشد * بر همه دردكشان لب كوثر نازد

آنكه بر پاش نشيند ز محبت خارى * خار از پا نكشد تا كه ازو سر بازد

باكم از سوزش آن آتش نمرودى نيست * تنم از آه شرربار سحر بگدازد

بر سر كوى على مرغ دلم گشت مقيم * از محبت نه به هر كوه و كمر پردازد

هركه انديشه نمايد ز غم رسوائى * همچو من پا بسر هر غم و هر رسوا زد

در تذكرهء سخنوران مذكور است كه او ( فاضل يزدى ) پيشه‌ورى است كه در مشهد اقامت دارد . وى داراى طبع شعر است كه نمودارى از آن نقل مىشود :

جوانا تا ترا وقت است كارى در جوانى كن * در ايام توانائى تو ياد از ناتوانى كن

رود نيروى قوت آخر از ملك وجود تو * ترا تا قدرتى باقى است نيكش پاسبانى كن

بهار قامت سرو ترا آخر خزان آيد * علاج روز غمناكى بوقت شادمانى كن

به غفلت مگذران عمر عزيز خويش را يكدم * ازين گوهر كه دارى در كف خود قدردانى كن

يقين خواهى نخواهى مىرود از دستت آن گوهر * تو آن را صرف تامين حيات جاودانى كن

سفر در پيش ما يك‌يك بُوَد هم چاره‌اى نتوان * تو زاد توشهء خود را مهيا تا توانى كن

چو نبود اين جهان بىوفا را اعتبار آخر * تو حاضر خويشتن را بهر مرگ ناگهانى كن

بيفشان بذر نيكى تا ترا نيكى ببار آيد * خدا را بنده شو او را اطاعت در جوانى كن

به بدگوئى زبان خويش را هرگز مده عادت * ز ياد حق مشو غافل به ذكرش دُرفشانى كن

برو كنج قناعت گنج عزت را بدست آور * سپس زين گنج بىپايان در عالم كامرانى كن

اگر چشم طمع دارى به عفو حضرت يزدان * تو دست زيردستان گير و لطف و مهربانى كن

( 1 ) . ص 837 از تذكرهء سخنوران يزد