تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٦٠

علائى تفتى

اى مظهر حقيقت و هم اهل و آل حق * اى كوثر مداوم آب زلال حق

چون در سر تو هيچ نبد جز خيال حق * حق در تو جلوه‌گر شد و يك‌يك جمال حق

بر جمله بانوان دو گيتى تو سرورى * كس را كجاست زهرهء با تو برابرى

اسلام گشته زنده ز نام حسين تو * شد بيمه دين ز خون و قيام حسين تو

گوش جهان شنيد پيام حسين تو * خشكاند بيخ كفر كلام حسين تو

فرياد العطش ز خيام حسين تو * برد آبروى دشمن خام حسين تو

بر نيزه روى ماه تمام حسين تو * شد پرتوافكن ره شام حسين تو

داد اين پيام اهل زمين را به سرورى * تا بركنند ريشهء ظلم و ستمگرى

كى قادر است طبع « علائى » كه تا يكى * از صد هزار حُسن صفات تو دم زند

كى قادر است قطره كه از بحر بيكران * دُرهاى بىشمار ثمينت « 1 » رقم زند

چون عقل عاجز است بشرح و بيان عشق * بيهوده لاف معرفت از بيش‌وكم زند

هرجا كه عشق آمد ديوان عقل را * يكباره او بشويد و آن را به هم زند

يا رب اميد آنكه تو در روز داورى * از جرم ما بخاطر زهرا تو بگذرى

غزلى عرفانى

جانا تو در دل همه ما جا گرفته‌اى * تنها نه دل كه جاى به جانها گرفته‌اى

بتخانه ، دير ، صومعه ، هر معبدى دگر * هم مسجد و كنيسه ، كليسا گرفته‌اى

هم حِلّ « 2 » و هم حريم و حَرَم ، زمزم و صفا * عشاق را به عالم يك جا گرفته‌اى

جاى تو خود كجاست ؟ كه هرجا نشان ز تست * بىجايى و به ارض و سما جا گرفته‌اى

اى پادشاه حسن تو بىلشكر و سپاه * صد ملك دل چگونه تو تنها گرفته‌اى

پروا دگر مرا به گلستان و باغ نيست * جز عشق خويش هر هوس از ما گرفته‌اى

بنما جمال تا كه كنم جان تو را نثار * اى مه‌لقا چرا تو رخ از ما گرفته‌اى

( 1 ) . ثمين : گران‌قيمت ( 2 ) . روا بودن - حلال شدن ، از احرام بيرون آمدن