تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٥٤

باقرزاده ( بقا )

مادر

مادر اى آفتاب روشندل * كه فروزان به شام تار منى

تو به درياى بيكران وجود * بهترين درّ شاهوار منى

مونس درد و رنج و محنت و غم * محرم سرّ و آشكار منى

با دلى زار و ديده‌اى نگران * روز تا شب در انتظار منى

توئى آن شمع پاك جان كه مدام * اشك‌ريزان به حال زار منى

توئى آن ابر مرحمت كه ز جود * سايه‌گستر به كشتزار منى

توئى آن لاله در بساط جهان * كه همه عمر داغدار منى

تو به دوران زندگانى من * همنشين دل فگار منى

نيست بيم خزان بهار مرا * تا تو آرامش بهار منى

بعد من اى فروغ مهر و اميد * شمع روشنگر مزار منى

كيستى اى فرشتهء رحمت * كه شب و روز در كنار منى

نيستى آفريدگار ولى * به خدا آفريدگار منى

همت مردانه

نظرم نيست به جام دگران * سرخوشم ، سرخوش پيمانهء خويش

ننهادم پى تحصيل مقام * بارى از منت بر شانهء خويش

گر ببايست كشيدن منّت * كشم از همّت مردانهء خويش

به همه خوب‌رخان عالم * ندهم دلبر جانانهء خويش

به دو صد كاخ برابر نكنم * گوشهء كلبهء ويرانهء خويش

نفروشم به همه ملك جهان * دوست ، آن گوهر يك‌دانهء خويش

رباعى

گفتم چشمم ، گفت پرآبش بينم * گفتم جانم ، گفت عذابش بينم

گفتم كه دلم ، گفت خرابش نگرم * گفتم بختم ، گفت بخوابش بينم