تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٥٢

باقرزاده ( بقا )

هرآنچه بود كمى داشت ز او ، به خود گفتم * نزيبد آنكه گلى را به گلستان ببرم

ز دوست خوب‌ترى نيست در جهان نسزد * كه هديه شمع به خورشيد جاودان ببرم

پس از تفكر بسيار بهتر آن ديدم * يكى كه جلوهء او را دهد نشان ببرم

گزيدم آينه را زان كه بهر هديه به دوست * ز روى دوست نكوتر چه مىتوان ببرم ؟

مقام شعر

تو اى سخنور فرزانه نقد شعرت را * مكن به هركه رسى بىدريغ ، ارزانى

سخن‌شناسى اگر يافتى ، سخن سر كن * كه گوهرى بشناسد گهر ، به آسانى

به پيش نادان ، لب از سخن ببند كه نيست * به شهر كفر روا ، دعوى مسلمانى

چو خواستند به ابرام از تو شعر ، بخوان * مرو نخوانده به خوان كسان به مهمانى

ترا به مرتبه بعد از پيمبران دانند * كه شاعرى بُوَد از موهبات يزدانى

متاع شعر گران است ، رايگان مفروش * مكن معامله نقد سخن به ارزانى

مقام شعر بلند است ، پست مشمارش * مشو مروّج افكار زشت شيطانى

نخست نيك بينديش و لب بگشاى * در اين دو كار بود معنى سخندانى

بگفته‌اند كه « خير الكلام قلّ و دلّ » * گزيده گوى و مرو در پى فراوانى

ز مدح خلق بپرهيز و دل سپار به حق * كه بندگى خدا به بود ز سلطانى

به‌جز خدا ز مقامى مدار چشم اميد * كه از تو مىنكند ديگرى نگهبانى

نداده‌اند تو را طبع مايه‌ور كه زبان * بكارگيرى و از خويشتن سخنرانى

ز كار و همت و جهد و تلاش گوى و نشاط * مكن براى دل خلق مرثيت‌خوانى

نياز ماست به ايمان و علم و كوشش و كار * نه تنبلى و تن‌آسانى و هوسرانى

فرست مركب انديشه را به سير متون * ز نكته‌هاى بديع و كلام عرفانى

ز سرگذشت بزرگان و كارهاى گران * لطايف حِكم و آيه‌هاى قرآنى

نتيجه‌گير و به نظم آور و به خلق سپار * كه آفرين به تو گويند ، عالى « 1 » و دانى « 2 »

اگر به آنچه بگفتم عمل كنى بىشك * مؤيدى تو ، به تأييد ذات ربّانى

( 1 ) . بلندمرتبه ( 2 ) . پست ، فرومايه