تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٤٨

خاكسار يزدى

حسن بسيار خداوند جهان داد تو را * داد از داد و دهش گلشنى آباد تو را

آنكه بخشيده چنين حسن خداداد تو را * غم مرا داد و عطا كرد دل شاد تو را

مپسند اينكه چنين بىتو توانم برود * غم تو چيره شود بر تن و جانم برود

ستارهء دنباله‌دار

در آسمان ستارهء دنباله‌دار بود * در باغ و راغ ، رشك هِزاران هَزار بود

عطر شكوفه بود و صفاى بنفشه‌زار * خوشبوتر از بنفشه و مشك تتار بود

دلكش‌تر از هواى لطيف سحرگهان * زيباترين ترانهء فصل بهار بود

قدّى بسان سرو ، رُخى مثل ماه داشت * گيسوى او تبلورى از آبشار بود

چشمان او ستارهء اميد و آرزو * بر سيم عارضش اثر از گل انار بود

لعل لبش خزانهء شهد و دهان او * تُنگ شراب ناب و مى خوشگوار بود

در وصف او سخن به درازا نمىكشم * يارم گزيده گوهر پروردگار بود

من بىقرار بودم و دلبر قرار داشت * هرگه قرار بود مرا بىقرار بود

گه در فضاى خاطر من اوج مىگرفت * گاهى چو كبك مست ز من در فرار بود

من در كنار چشمهء آب حيات و يار * بر رخشِ تيزپاى توانا سوار بود

از ديگران گر آن بت عيار مىرميد * بارى گران به دوش منِ « خاكسار » بود

ايام تخت بخت مرا واژگون نكرد * فرياد و آه و ناله‌ام از بختيار بود

آفاق دل‌انگيز

ما خويش شكستيم كه دلشاد بمانيم * افسار گسستيم كه آزاد بمانيم

از خلق بريديم و به كنجى بخزيديم * تا در حرم حور پريزاد بمانيم

با كوه گران‌سنگ نداريم سر جنگ * حيف است كه در سنگر فرهاد بمانيم

از بار گران مىشكند شاخهء پربار * بىبار از آنيم كه شمشاد بمانيم

صاحب‌نظران از غم ايام خرابند * زان بىخبرانيم كه آباد بمانيم

بر باد رود تخت سليمان به خود آئيد * تا چرخ‌زنان در گذر باد بمانيم

فريادكنان عارف و عامى همه رفتند * ما سوختگان در دل فرياد بمانيم