تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٤٣

مضطرزاده ( محمود )

معمور و مخلد شده يكباره به كونين * آن دل كه ورا جاى به ويرانهء عشق است

گر نيست كنون در برم آن يار دلارام * يادش سبب گرمى كاشانهء عشق است

« محمود » مجو از دل خود رسم و ره عقل * چون ديرزمانى است كه ديوانهء عشق است

و له ايضا

ما چشم طمع هيچ به اغيار نداريم * جز خالق خود با دگرى كار نداريم

داريم سر مهر و وفا با همه عالم * هرچند كه يك يار وفادار نداريم

با ياد رخ دوست بود خاطر ما شاد * زين رو نظرى بر گل و گلزار نداريم

با نرگس بيمار تو اى سرو خرامان * در دارِ جهان جز دل بيمار نداريم

از هجر رخت اى گل گلزار محبت * در سينه به‌جز آه شرربار نداريم

جز عشق و وفا در نظر ما همه هيچ است * ما را بُوَد اين مكتب و انكار نداريم

آسوده خياليم و سبكبار به عالم * چون سيم و زر و مكنت بسيار نداريم

باشيم تهىدست و در اين دهر متاعى * جز قول و غزل بر سر بازار نداريم

چون عزت ما در گرو كار و تلاش است * در كار و تلاشيم و از آن عار نداريم

هستيم گنهكار و اميدى به صف حشر * جز بر كرم حضرت دادار نداريم

يا رب نظرى بر دل غم‌ديدهء ما كن * كاندر دوجهان غير تو غم‌خوار نداريم

مىدرّد از اين گله همى گرگ اجل ليك * افسوس دمى ديدهء بيدار نداريم

« محمود » نگوئيم به كس راز دل خويش * زيراكه يكى محرم اسرار نداريم

از اوست :

رسد به گوش دلم هر زمان ز مرغ سحر * كه سر ز خواب برآر و ببند بار سفر

ز رفتگان اثرى نيست بر صحيفهء دهر * تو سعى كن كه چو رفتى بماند از تو اثر

در اين سرا بُوَدت بس تلاش و بىخبرى * كه عاقبت بُوَدت جاى در سراى دگر

دو روز عمر به منظور كسب معرفت است * مباد عمر گرانمايه را دهى به هدر

ز جاه و رتبه و مال‌ومنال غرّه مباش * برو بسوى قبور و مكان خود بنگر

چه دانى آنكه چو دوران عمر طى گردد * ز بازتاب عملها چه آيدت بر سر

چه خسروان كه به گيتى بُدند غره و ليك * علاج مرگ ميسّر نشد به زور و به زر