تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٣٨

جعفرزاده ( طى )

غزل

دوش سرمست ، آن بت طناز * آمد از در ، به صد كرشمه و ناز

نرگس جادويش ز بيمارى * نيم برهم ز غمزه ، نيمى باز

كرده پنهان به زير طرّهء خويش * قرص خورشيد را بر اهل نياز

به خراباتيان نظر بنمود * از سر مهر دلبر طناز

من به محراب ابرويش از دور * سجده كردم ز شكر بعد نماز

درج دندان ز هم گشود ز لطف * بركشيد از درون دل آواز

گفت ز اسرار عشق رمزى چند * كه به افشاى آن نداد جواز

سر تسليم را نهادم پيش * عهد كردم به پرده‌پوشى راز

بعد از آن ساغرى بدستم داد * كه شدم مست و با طرب دمساز

هر زمان حسن او به منظر دل * مىكند جلوه‌اى ز نو آغاز

مطربى با نواى بربط ونى * مىسرود اين سخن به صوت حجاز

گر نباشد به دهر اهل دلى * « طى » حقيقت بپوش ز اهل مجاز

نصيحت

چسان به بالش عزت كنى تو تكيه به ناز * كه از ستم‌زدگان درت نپرسى باز

طريق خواجگى و بنده‌پرورى اين نيست * كه خود به نعمت و پروردگان به سوز و گداز

ز حُسن خويش زكاتى به مستحقان بخش * كه اين طريقه بُوَد پيروى ز شاه حجاز

ز پيشواى طريق آمده است اين اندرز * به گوش عالميان پر شده است اين آواز

كه روزگار دو در دارد ار نكو نگرى * يكى مخالف طبع و يكى بُوَد دمساز

چو رو نمود به بذل و كرم نگردد كم * چه پشت كرد به امساك و حيله نايد ساز

از اوست :

من كه از دولت عشق تو ز غم آزادم * فارغ از سرزنش مردم بىبنيادم

خون دل مىخورم از هجر تو و دم نزنم * چونكه دانم ندهد ، هيچ اثر فريادم

صيد دام تو شدم خوش‌دل از آنم كه دگر * در كمند تو من آسوده ز هر صيّادم

ناصحا پند من بيدل حيران چه دهى * همه پند تو ، چو افسانه رود از يادم