تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٣٦

ميرحسينى ( مير )

كجا اين‌گونه زيبائى توان يافت * گل و آئينه و خورشيد باهم

هواى پر كشيدن دارم امشب * هواى سير اين فيروزه طارم

ببال جذبه تا پر گيرم از خاك * مزن پيش نگاهم ديده برهم

خوشا با طلعت چشم تو خواندن * حديث و الضّحى با دل دمادم

بهار سبز چشمانى كه دارى * مبادش فتنهء پائيز يكدم

براى اشكهايم يك غزل بيش * براى چشمهايت صد غزل كم

تو و خورشيد و شور و شوق و دريا * « كوير » تشنه و باران نم‌نم

ميرحسينى ( مير )

ميرحسينى ( مير )

بمانعلى ميرحسينى فرزند اكبر به سال 1319 شمسى در محمودآباد يزد چشم به دنيا گشود . تحصيلات خود را تا ششم ابتدايى ادامه داده در سال 1342 با سرودن يك نوحه ، پاى بدين وادى نهاده و اينك عضو انجمن شعراى كتابخانه وزيرى يزد است .

شعر نيكو مىسرايد و « مير » تخلص مىنمايد

غزل

اى با نگاه ملتمسم آشنا بيا * وى بر جراحت دل خونين دوا بيا

صد چشمهء اميد و گل باغ آرزو * اى شب‌چراغ كلبهء تاريك ما بيا

مهرت به صفحه صفحهء جانم نگاشتم * باغ وجود ، بىتو ندارد صفا بيا

خونين دلند از غم هجر تو لاله‌ها * اى سرو ناز گلشن اهل و لا بيا

شستم به اشك تا كه بيائى سراى چشم * روشن نماى با قدمى اين سرا ، بيا

لب‌تشنگان به وادى عشق تو سوختند * اى چشمه‌سار رحمت و لطف خدا بيا

سوز غمت بس است به دلهاى بىقرار * پيراهن صبورى ما شد قبا بيا

در بحر جهل خلق خدايند غوطه‌ور * اى معدن فضيلت و شمس هُدا « 1 » بيا

تا چشم « مير » باز شود بر جمال تو * بگشا ز رُخ نقاب و چو بدر دُجا « 2 » بيا

( 1 ) . راهنمائى ، راه راست نمودن كسى را ( 2 ) . تاريكى