تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٣٥

محمّدى ( كوير )

چون شكرخنده گلهاى سپيد بادام * چه كسى اين‌همه شيرينت كرد

صد بهار عاطفه در جانت كاشت * خوش‌تر از لاله و نسرينت كرد

تا در اين دره سرسبز صبور * نفس باد ز بوى تو عبيرآميز است

تا چمن از نَفَست لبريز است * تفت يعنى گل سرخ

تفت يعنى چمنى از گل عشق * خرمنى خوشهء وصل

دامنى لالهء سرخ * شاخه ياسمنى در دل سنگ

گلشن نسترنى در دل كوه * نفسى تازه براى دل تنگ

تفت ، يعنى سبدى ميوه تر * سبدى بافته از تركهء گلهاى بهار

طبقى چيده بر او خوشه زرين عنب * خوانچه‌اى هشته در او ، سرخى طناز انار

دل دلارام ، اى دوست * صنم باده‌فروش

اى كه از فرط سخاوت دارى * ابر گلبار طراوت بر دوش

در دلم بذر طراوت تو به كار * تو به كار

بر « كوير » عطش من تو ببار * تو ببار

چشم‌هايت

كجائى اى مرا ياد تو همدم * به جانم گوشهء چشم تو مرهم

عبورت جارى فصل گل سرخ * حضورت جوشش صهباى زمزم

گذارت پيش چشمم چشمهء روح * غبارت توتياى چشم آدم

من ابر تيرهء شبهاى پائيز * تو صبح روشن صحراى خرم

مرا چشم تو معجونى است جانبخش * مرا مهر تو آئينى است محرم

خمارين‌نرگس شهلاى مستت * پريشان كرده هشياران عالم

جهانگيرى كنى زين معجز عشق * سليمانى كنى زين طرفه خاتم