تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٢٧

شارق الملك ( شارق ) « 1 »

نامش غلامحسين پدرش غلامرضا و جدش محمّد ابراهيم ، حدود سال 1226 شمسى در يزد ديده به جهان گشود تحصيلاتش را در زادگاهش به پايان رسانيد و از همان زمان با شوق و ذوق فراوان به كاوش در ميان آثار نظم و نثر پرداخته و ادب و كمال اندوخت . خواهرش همسر عبد الوهاب طراز شاعر و خوش‌نويس نامور يزد بود شارق از طراز علم كلام و خط شكسته را به‌درستى آموخت وى در غزل از حافظ و در مثنوى از مولانا پيروى مىكرده كتاب رباعيات وى كه دربردارندهء پانصد رباعى و دوبيتى همراه با چند غزل و مخمس است به سال 1299 به چاپ رسيده است .

سروده‌هايش نزديك به سى هزار بيت و اخيرا ديوان او به چاپ رسيده است . وى در روز 7 آبان 1307 شمسى ديده از جهان فروبست . او در اشعارش « شارق » تخلص مىنموده .

از اوست :

هركه دل صيد آن صنم دارد * از خدنگ بلا چه غم دارد

دل اسير شكنج موئى گشت * كه بهر چين هزار خم دارد

هركه را دل شد آن مهرخ دوست * چه تمنا ز جام جم دارد

بىسپه مالك ممالك باد * خلق را هركه محترم دارد

در بهشت است هركجا باشد * آنكه خوى خوش و كرم دارد

آدمى نيست هركه سعى و طلب * گرو شهوت و شكم دارد

ملكا داد كن كه داد ترا * پاس حشمت به از حشم دارد

دل به حالش حسد برد كه چرا * كافرى جاى در حرم دارد

دل « شارق » نهفته بر دو گواه * نيستش حق يك قسم دارد

نيز

دل هركه برشمردم تو اسير دام دارى * بگرفتن دل آوخ كه چه اهتمام دارى

( 1 ) . از ديوان شارق