تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٢٦

قريشى ( ضياء )

همه شادند به دل دادن دلدارى و من * شعف و شادى از دل به تو بستن دارم

ولى امر به تو تا متوسل شده‌ام * كى شفيع دگرى حاجت جستن دارم

پرده برگير ز رخساره كه صبر از كف رفت * مژدهء وصل تو را شوق شنفتن دارم

تا نثار قدم روح‌فزايت سازم * جان ناقابلى اندوخته در تن دارم

گنه آزار دهد قلب « ضياء » را دانى * بس عظيم است گنه قصد نهفتن دارم

نابينائى

ديد من رفت از كفم چون روى زيبايت ببينم ؟ * كو دگر چشمى كه من روى دلارايت ببينم ؟

شاد مىگشتم چو مىديدم دمى آن قد رعنا * شكوه‌ها دارم چگونه قد رعنايت ببينم ؟

ديده روشن مىشد از چشمان شهلاى تو ديدن * اشك مىريزم كه خواهم چشم شهلايت ببينم

مست مىگشتم چو دستم مىفشرد آن موى زيبا * مويه‌ها دارم كه باز آن موى زيبايت ببينم

غم ز دل مىرفت چون مىآمدى اى سرو و الا * ناله‌ها دارم دگر چون سرو والايت ببينم

شادىافزا بود چون بهر سخن لب مىگشودى * آرزو دارم لب لعل شكرخايت ببينم

شيونت كم كن « ضياء » بايد كه دست از جان بشويى * ور نه در كنجى ز كورى كرده مأوايت ببينم

طلوع خورشيد

دلبرم بس‌كه لطيف است تنش * برگ گل هم بخراشد بدنش

پاى دل گشته اسير و زنجير * بسر زلف شكن در شكنش

آفت جان من است آن مه‌رو * كنده چاهى سر را هم ذقنش

مه زيباى وفادار مليح * ديده روشن شود از آمدنش

قرص خورشيد مگر كرده طلوع * يا برون كرده ز تن پيرهنش

گاه بوسيدن او مىچسبد * از حلاوت لب من بر دهنش

دارم اميد كه تا آخر عمر * نرود از دل او مهر منش

عابرى چشم بر او دوخت چرا ؟ * هان « ضياء » كس نشود راهزنش