تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٢٤

حسنى

از بهر معرفت نشدم سيراب * جان از پى سراب فدا كردم

بيهوده روزگار جوانى را * كردم تبه به خويش جفا كردم

خواب گران ربوده پس از هفتاد * بيدار گشته آه و نوا كردم

بانگ رحيل داد مرا هشدار * فرصت نبود چشم چو واكردم

وامانده‌ام ز قافله سرگردان * هرجا سراغ راهنما كردم

نايافته كسى به بيابانها * شيون‌كنان خداى خدا كردم

جانان جدا نبوده ز من هرگز * او را عيان نديده صدا كردم

هر لحظه داد پاسخ و نشنيدم * هر سو دويده باز خدا كردم

اكنون كه از گذشته پشيمانم * رو سوى حق به خوف و رجا كردم

ادعونى استجِب كه تو فرمودى * با گوش جان شنيده دعا كردم

يا رب ببخش بندهء عاصى را * شرمنده‌ام كه جُرم و خطا كردم

دارم اميد عفو ز درگاهت * رو سوى تو ، به صدق و صفا كردم

عفوت فزون بُوَد ز گناه ما * « حُسنى » خجل كه عمر فنا كردم

غزل

بر در دوست مرا روى نياز است امشب * گرچه با عاشق خود بر سر ناز است امشب

گر ببندند در كعبه و بتخانه چه غم * چونكه تا صبح درِ ميكده باز است امشب

چنگ بر چنگ بزن نغمهء نوساز نماى * مرهم زخم دلم زخمهء ساز است امشب

گرد شمع رُخ زيباى جهان‌افروزت * همچو پروانه مرا سوز و گدازست امشب

با نسيمى كه صبا از سر كويت آرد * تا دم صبح مرا راز و نيازست امشب

شرح سوز غم هجران تو را خامه نوشت * اندرين صفحه كه او محرم راز است امشب

برسد از پس اين شام سيه صبح اميد * گرچه چون زلف سياه تو دراز است امشب

« حُسنى » امشب نرود جز به درِ پير مغان * چونكه از لطف و كرم بنده‌نواز است امشب

رباعى

پيوسته دلم هواى جانان دارد * از فرقت او حال پريشان دارد

با ما همه جا هست ولى نيست عيان * بر اهل نظر چهره نمايان دارد