تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤١٨

حلبىكار ( ساقى )

مگر در شهر گرگانم ، خدايا رحم كن بر من . . . * دهانهاشان همه باز است و دندانها به سوهان غضب سائيده و در راه نيش مهربانىها

كنار صخرهء نفرت كمين كردند * براى ريختن اشكى به چشمانم نمانده

براى ناله هم آهى درون جسم بىجانم نمانده * من آهنگ سفر خواهم نمودن زين ديار سرد دلسردى

من به تو مربوطم

من به تو مربوطم - تو به من مربوطى * من ترا مىفهمم

تو مرا مىفهمى * زخم فهميدنها - از لب چاك نگاه من و تو مىريزد

در دلم دردى هست مثل يك كوه بلند - مثل يك دشت سياه * پيكر بيمارم - مىكشد بر سر شنهاى روان

تا عدم گامى چند - بيشتر نيست مرا * درد ما يكسان است

رنج ما يكسان است * زنده‌ها مرده‌ى وارونه به گورند بدنيائى پوچ

اسكلتهاى غيور تنشان رفته در خواب زمستانى سرد * از پس چينهء ديوار بلندى به بلنداى دو قرن

دست چون مخمل خوشبوى نسيم * مىنوازد به سر شانه‌اشان

من نخواهم دانست * آن بهاران شگرف

شايد او ، در پيچ است * شايد او ، در راه است