تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤١٧

حلبىكار ( ساقى )

من ماهىِ اسير به تُنگ بلوريم * اى اشك چشم من ، ز چه دريا نمىشوى

چون سايه‌هاى درهم و آشفته مانده‌ام * اى نور آرزو ز چه پيدا نمىشوى

آتش‌فشان قلب من از سينه سركشيد * دردا ، تو باز باخبر از ما نمىشوى

عمرم تمام گشت و نديدم جمال دوست * اى چشم تار ، از چه تو بينا نمىشوى

« ساقى » هرآنچه باده بنوشى بدانكه باز * فارغ ز درد و غصّهء دنيا نمىشوى

آستانهء عشق

گويند همه فسانهء عشق * زيباست عجب ترانهء عشق

اين بوده و هست تا قيامت * دلها همه آشيانهء عشق

مائيم و سرى كه برنداريم * هرگز درِ آستانهء عشق

شاداب شود نهالِ امّيد * صبحى كه زند جوانهء عشق

پيداست كه اين نمىشود گم * دارد دل ما نشانهء عشق

اى عشق بيا كه گردد آزاد * اين گوشه‌نشين خانهء عشق

اين زندگى و حيات و هستى * رنگى بُوَد از بهانهء عشق

بر زلف عروس زندگانى * برخيز و بزن تو شانهء عشق

« ساقى » تو بخوان به ساز و اميد * با بانگ رسا ترانهء عشق

آهنگ سفر

خيابان سرد و كوچه سرد و بازار و دكان سرد است * همه دلها پر از درد و تمام چهره‌ها زرد و زمان نامردِ نامرد است

زمستان نيست ، برفى نيست ، بورانى و بارانى نمىبينى ، ولى سرد است * چه چندش‌آور است دست رفيقان را چو مىگيرى - عجب سرد است

سبوى ساقى دوران ، تهى از بادهء عشق و جوانى شد * دگر كام كسان هم خالى از مهر زبانى شد

فروغ مهربانى نيست در آئينهء چشمت * نگاه چپ‌چپت هردم نمايان مىكند خشمت

سخن از عشق بس كن چون شقايق هم پشيمان گشته ، از آدم گريزان شد