تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤١٣

قلم‌سياه ( قلم )

عشق و جنون شعله به جانم فكند * لب تو ز طعنم ، دگر اى گل ببند

زان كه ز عشق تو گناهيم نيست * گر تو بدانى كه گناهم ز كيست ؟

آنكه تو را حسن خداداد داد * درس جنون را به من او ياد داد

بر دل من نقش وفاى تو زد * مهر وجودم ز براى تو زد

حسن توام چونكه گرفتار كرد * عشق منت شهرهء بازار كرد

مهر شدى ماه شدى جان شدى * عشق مرا سلسله‌جنبان شدى

پنجه زدى بر دل چون تار من * تا ز تو شد عشق و جنون كار من

واله و ديوانه و شيدا شدم * آنچه براى تو مبادا شدم

پاكدلى گشتم و سلطان عشق * ديد مرا درخور احسان عشق

با تو گذشتم ز افق‌هاى دور * غرقه شدم در دل درياى نور

دست به دامان تولا زدم * با تو به دنياى دنى پا زدم

بهتر و والاتر و برتر شدم * آنچه مرا بود ميسّر شدم

ليك مرا اين‌همه غوغا ز تست * فتنه اين عشق و تمنا ز تست

من كه خود از هستى تو مىزيم * من نه گنهكار شوم من كيم ؟

از دل خود گه ز دل ما بپرس * گرچه نپرسى ز من امّا بپرس

فتنهء اين عشق ز من يا ز تست * تهمت من شد زده امّا ز تست

حسين عليه السلام ، چراغ قيام

آن شه دين كه سرم باد فداى سر او * خون كنم گريه كه كردند به خون پيكر او

چون كنم از غم او ناله كه هردم چون شمع * با زبان مىفكنم در دل خود آذر او

آتش افتد به دل از واقعهء عاشورا * آه از آن قصهء جانسوز محن‌آور او

هر نفس بر دل از آن داغ عزائى دگر است * گه عزاى شه و گه اكبر و گه اصغر او

كه تواند كه كند ماتم آن شاه بيان * كه تواند كه دهد شرح مگر داور او

خاك عالم بسر اين قوم سيه‌دل چه كنند * با نواميس خدا صَفوت پيغمبر او

كاوليااند همه خاك در درگاهش * كانبيااند همه مفتخر از مفخر او

نه در آن قوم نشانى است ز دين و نه ز رحم * نه به مادر نه به طفلى كه بود در بر او

واى از آن لحظه كه آن نور خدا گشت شهيد * آه از آن صحنه كه مىريخت گل پرپر او