تذكره شعراى يزد — الصفحة ٤٠٣

پيرنيا ( پروين )

پنجه با شير مكن نرم كه مورى « پروين » * از جنون است كه با عشق كسى بستيزد

او راست

مباد دست بر ابروى يار من آرى * كه كس نگيرد شمشير از پى بازى

تو هرچه جور توانى بكن كه ما چون چنگ * نواگريم بهر نغمه‌اى كه بنوازى

« دلى كه دست تو دادم بنام هديه عشق » * چنين نبود طريقش كه جام خون سازى

به حال مرغ دلم رحم واجب است چرا * كه گشته زار و زبون زير چنگ شهبازى

خموش باش و شكيبا به هجر او « پروين » * كه چاره نيست به‌جز آنكه سوزى و سازى

نيز

هموار رنج را به تن خود چسان كنم * لنگم چسان تحمل بار گران كنم

چون سيمِ تار ، در اثر نيش زخمه‌اى * بىاختيار لرزم و آه و فغان كنم

پروانه‌وار چون‌كه ببينم لقاى شمع * سوزم ميان جمعى و خواهم نهان كنم

دل نيست تا كه راز نهان دارم اندر آن * اين شد سبب كه شكوه برِ اين و آن كنم

گويند خلق ياوه به « پروين » كه صبر كن * كو صبر تا كه خدمت آن را به جان كنم

يا على

اى خانه‌زاد خدا ، ما خانه‌زاد توئيم * شهرياران ما ، سپهبدان تو

پهلوانان ما ، كمربستان تواند * جاى پاى تو ، دوش پيغمبر خداست

تو كه شير خدا ، دست خدا ، شمشير خدايى * چون از بادهء بهشت جام پر كنى

نخستين را بر خاك ما فشان * بر ايران‌زمين كه خانمان بستگان توست