تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٩٩

رستگار ( جمال )

رفت بخوابى كه نه بيدار شد * عقل بشر عاجز از اين كار شد

خواب گران بود نه خواب وفات * خواب و عيان جلوهء نور حيات

خواب و گهى چشم گشوده ز خواب * جارى از آن چشم چو نرگس زهاب

اشك نبود آنكه ز چشمش چكيد * خون دلى بود كه در غم تپيد

او غم فرهنگ دلش را بخست * خون غم از ديده برويش نشست

تشنه برون آمده از موج عشق * پاى كشانده به كجا اوج عشق

آتش عشق وطن افروخته * در شرر آتش خود سوخته

سوخت سراسر همه اندام او * رنگ ابد يافت از آن نام او

آه ، فلك بر تو دو صد بار اف * اف به تو سوزنده هزاران صحف

ناى هنر حيف كه خاموش شد * توده فرهنگ سيه‌پوش شد

لالهء صحرا سيه از داغ گشت * داغ بدل سوسن هر باغ گشت

دفتر هستى معين جمله سوخت * آتش اندوه و عزا برفروخت

ليك از آن آتش جانسوز عشق * گشت عيان نكتهء مرموز عشق

مكتب او مكتب عشق است و بس * عشق شدش روز جزا دادرس

« دست قضا با قلم سرنوشت * نام ورا با قلم زر نوشت »

آنكه شهيد ره عشاق گشت * مُرده ولى زندهء آفاق گشت

دور ز انظار ، ولى حاضر است * نقش و نگارِ صحف خاطر است

اى شهداى ره پرخون عشق * هر ورق از دفتر گلگون عشق

باغ وطن سبز ز خون شماست * دشمن بدخواه زبون شماست

هم‌قدم و همره و همرازتان * زخمهء افسونگر هر سازتان

آمده در خيل شما مست و شاد * آمدنش بر همه فرخنده باد

تا زند اين ماه از اوج فلك * بر جگر خسته جگرها نمك

تا كشد اين مهر ز گردون تُتُق « 1 » * چون رخ دل‌سوختگان از افق

ياد جگرسوز معين زنده است * نام معين زنده و پاينده است

( 1 ) . چادر ، پردهء بزرگ ، پيالهء كبودى كه از مينا سازند ، آسمان ، ابر سياه