تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٨١

سخنور

اى خداجو بايد او را با دلى بشكسته خواند * قلب مشتاقان چو گردد منكسر مأواى اوست

سوى حق باشد هرآن‌كس را بگيتى روى دل * رو به هر سو مىكند با وجه يزدان روبروست

حق‌شناسان گرچه گفتند اين جهان دارالبلاست * نيست غم تا از خُم عرفان حق مى در سبوست

اى كه دارى ديده بر در تا ببينى روى دوست * چشم جان بگشا گرت ديدار جانان آرزوست

در حقيقت از بهشت و حور باشد بىنياز * هركه را ساغر ز مى سرشار و يارى نيك‌خوست

باشد اندر بزم دل گفتار نغزش دلنشين * چون « سخنور » هركه با اهل صفا در گفتگوست

او راست

اى كه رويت از ملاحت در جهان افكنده شور * چشم بد اى آيت لطف و وجاهت از تو دور

عاشقان را مژدهء وصل تو اى مهرآفرين * تشنگان را همچنان آب است در صحراى عور

قصّهء حُسن تو را اى لاله رخ هركس شنيد * محو شد از خاطرش افسانهء غلمان و حور

بوسه بر لعل لبت آرد به لب هل مِن يزيد * تشنه‌تر گردد اگر لب‌تشنه نوشد آب شور

گردد از وصف جمالت بزم ياران پرفروغ * مىشود با ذكر اوصاف تو دلها پرسرور

با غرور حسن خود از دوستداران رُخ متاب * بىنصيبند از كمال و فضل ابناء غرور

ملجاء دلها بود موى پريشانت بلى * با پريشانان پريشان را بُود حشر و نشور

اى خوشا عشق و جوانى وى خوشا سوز و نشاط * همنشين با شاعرانى بذله‌گو در بزم و سور

دل نگردد پير هرگز با گذشت ماه و سال * از جوان بىتأمل به بُوَد پير صبور

حزن و شادى نيش و نوش و تلخ و شيرين باهمند * چرخ گردون را چنين باشد روش تا نفخ صور

اى « سخنور » چامه‌ات در مجمع اهل ادب * نزد دربار سليمان تحفه‌اى باشد ز مور

از اوست :

مرغ حق‌گوئيم و بر بام فلك پر مىزنيم * بىريا كوس و لا از روى باور مىزنيم

ثوب درويشى به تن در وادى فقر و فنا * با تفاخر طعنه بر اورنگ و افسر مىزنيم

سطح گيتى پيش استغناى ما هيچ است و پوچ * پشت پا هردم بر اين گوى مُدور مىزنيم

جام ما سرشار باشد از مى عرفان حق * زين سبب ما اهل دل گه مى بساغر مىزنيم

چون مقام عشق برتر باشد از ادراك عقل * ما دم از آن عشق از انديشه برتر مىزنيم

هركسى را با تظاهر تكيه‌گاهى هست و ما * بىتظاهر تكيه بر الطاف داور مىزنيم