تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٧٦

طغرا يغمايى

قدى خميده و لاغر رُخى فسرده و زرد * مپرس از غم و از حالت روانى من

براى خدمت مردم به وجه صدق و صفا * كسى نديد به رخ كِبر و سرگرانى من

بشد جوانى و شد مال و پيرى آمد واى * گرفت سستى تن نيروى نهانى من

ربود محنت ايّام و نابكارى خلق * حلاوت از سخن و ذوق نكته‌دانى من

بسى جفا و ستم شد به من ز دشمن و دوست * نكرد شكوه يكى طبع خوش‌گمانى من

اگر كه ديدنِ « طغرايت » آرزوست بيا * كه مىرسد به نظر مرگ ناگهانى من

غزل

دوش بر بسترم آن دلبر ناز آمده بود * يا كه آن بخت فرارى است كه بازآمده بود

چه شد آيا كه به كاشانهء من پاى نهاد * بر سرم از پس هجران دراز آمده بود

آتش هجر مرا اشك مَحبت افشاند * مهر را بين كه چه با سوز و گداز آمده بود

مرهمى بود به زخم دل محنت‌كش من * خواجه‌اى بود كه او بنده‌نواز آمده بود

من به خاك ره او سوده بسى روى نياز * او به دلجوئيم از روى نياز آمده بود

عشق محمود مگر در سر او شور افكند * كه به پرسيدن احوال اياز آمده بود

كلبهء تار من از شمع رخش روشن شد * بهر آرامش آن محرم راز آمده بود

مگر آه دل « طغرا » سوى خويشش بكشد * كه بسر عُجب نه بر وجه نماز آمده بود

غزل

مهرت به جان سرشته در آب و گل من است * عشق است و محمل غم عشقت دل من است

نامت ز دل چه آورم اى يار بر زبان * گويد كجا روم كه دلت منزل من است

يادت بخير باد كه در ظلمت فراق * روشن به ياد شمع رخت محفل من است

راه وصال توست چو گيسوى تو دراز * پويم اگرچه پيچ و خمش مشكل من است

هشدار اى اميد حياتم كه زندگى * عشق است و عشق آرزوى كامل من است

جان برخى رُخت كنم و نَبوَدم جز اين * جان اى عزيز هديه ناقابل من است

افتاده‌ام به بحر غم بيكران عشق * كوى وصال تست كه آن ساحل من است

ناورد عشق و عقل شكست خرد ز عشق * در پهنهء حيات مگر حاصل من است

مطلوب عشق تُست به پيكار زندگى * « طغرا » سعادتى است كه اين شامل من است