تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٧٤

يغمايى ( مجمر )

كه تواند غم و رسوائى من شرح كند * هرچه گفتند و بگويند دوچندان دارم

عشق دوران شباب است و ليكن من پير * عشق و حب على و آل به دوران دارم

گر ببخشند بر افلاك همىسايم سر * ور بگيرند همى لايق نيران دارم

بار الها ز كرم بر من درويش ببخش * كه اميد كرم و جود فراوان دارم

عمر ضايع شد و فرمان تو نابردم هيچ * از گناهان خود انگشت به دندان دارم

نااميدى همه كفر است به درگاه تو ليك * با اميد آمدم و حاجت غفران دارم

چه خوش آن روز كه از پرده برون افتد راز * داورى در حضر چون تو سليمان دارم

« مجمرا » كشتى عمرت به جهان گشت غريق * تا كه خوناب دل از ديده به دامان دارم

ايضا

روزى دگر ز زندگى من تباه گشت * برگ سفيد دفتر عمرم سياه گشت

عمرى گذشت ديده و دل راه خود نيافت * آلوده هوس شد و غرق گناه گشت

در پستى و بلندى دوران ز پا فتاد * آن كس كه بود كوهى و ناگه چو كاه گشت

آن كس به روز حشر پناهش خدا شود * كز بهر بىپناه به عالم پناه گشت

خرّم‌دلى كه بستهء خلق جهان نشد * داراى عقل و عزّت و تمكين و جاه گشت

جويم دلى كه شكوهء چشمم به او كنم * غافل كه او اسير همان يك نگاه گشت

تلخ است هجر دوست بجز صبر چاره نيست * در روزگار قسمت من اشك و آه گشت

مىبارم از دو ديده چو يعقوب اشك غم * از آن زمان كه يوسف حسنش به چاه گشت

« مجمر » نيافت محرم اسرار بهر خويش * اميدوار بخشش و لطف إله گشت

در مدح حضرت على ( ع ) سروده است

جان دوعالم به فدايت على * منتظرم بهر لقايت على

روح خدا جلوهء يزدان توئى * آنكه نيامد به گمان آن توئى

هست رخت جلوه‌گه روى دوست * نقش وجود تو نشانى از اوست

نيست زبان قادر اوصاف تو * نيست دلى همچو دل صاف تو

جلوهء تو آدم و نوح و خليل * موسى و عيسى بُوَد و جبرئيل

نور جهان ذره‌اى از نور توست * عشق بشر ذرّه‌اى از شور توست