تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٧١

اخوان‌فرد ( دوست )

بيا ز چشمه بنوشيم لطف و خوبى را * كه كرده مهر و صفاى خدا گوارايش

بيا به پاكى آن آب چشمه پاك شويم * كه گشته است برابر نهان و پيدايش

نشين به رخش خيال و برو به تابستان * نظاره كن به افق برنگر به شعرايش

دمى چو چشم بدوزم به كوره خورشيد * به ياد آورم از دوزخ و ز گرمايش

از آن بخار كه از فرش تا به عرش شود * بگير عبرت و برشو تو هم به جوزايش

اگر كه پرتو حق بر دل تو هم تابد * شوى به گنبد مينا ز خاك غبرايش

خزان ز چيست چرا زرد گشته چهرهء خاك * مگر ز فرط غضب غالب است صفرايش

زمين ز قافيه برگ رسته در پائيز * بخوان به دفتر گلزار شعر نيمايش

تو نيز دور كن از خويشتن تكلّف را * به عشق زينت جان كن به مهر آرايش

خزان چو شعر طلائى روزگاران است * به شعر خويش ثنا گفته‌ام ازيرايش

خطوط برف بر اوراق دفتر گيتى * بسان شعر سپيد است فصل سرمايش

سفيد پردهء برف آمد و بپوشانيد * سياهكارى دنيا و مكر و « 1 » شفرايش

دهيد مژده بهار آمد و صفا آورد * سلام ما به بهاران ، درود بر رايش

مگر كه باغ بخارا شد و بهار امير * امير آمده شادان سوى بخارايش

بهار آمد تا خويشتن بيارائيم * تو نيز همچو گلستان شوى مهنّايش

چنان كه خانه‌تكانى كنند عيد بهار * تو نيز خانهء دل از غبار پيرايش

بيا ز كينه بشوئيم سينه‌هامان را * به مهر روز نمائيم شام ظلمايش

بيا كه بيخ عداوت ز ريشه برداريم * نهال مهر نشانيم جمله بر جايش

ببين ز مريم خاك آمده است عيسى گل * نبأ دهيد به ياران از آن نبييايش

به كشتزار بخوان شعر سبز هستى را * كه خوب و نغز و لطيف است لفظ و معنايش

جهان چو مزرعهء آخرت بود اى دوست * به كار دانهء خيرى بدشت دنيايش

درخت دست دعا چون بر آسمان برداشت * قباى سبز ورق شد عطا به بالايش

تو هم به ناله شبى دست بر دعا بردار * بكن ز صدق و صفاى درون تمنّايش

كه برگ زرد تو ريزد تو را كند سرسبز * شود خداى تو مولاى تو ، تو مولايش

گل است قطره‌اى از جلوهء جمال رسول * شكوه گل چه بود پيش قدر والايش

( 1 ) . چاپلوسى ، چرب‌زبانى