تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٦٣
مقيمى ابرقوئى
ديدار تو بر خلق جهانست جهان‌بخش * اى بوى تو بخشيده به گل نكهت جان‌بخش
از عشق تو بلبل به چمن گشت غزل‌خوان * اى باطن تو قلزم غير متناهى
پيش تو بود ظاهر اشياء كما هى * شاهان جهان را تو دهى حشمت و شاهى
ذات تو بود اعظم اسماء الهى * بر خلق بود جلوهء تو جلوهء رحمان
جسم تو منزه ز جهات جسديّت * روح تو بود نسخهء ذات احديت
از قلب تو پيداست صفات صمديّت * اى از دهنت آب حيات ابديّت
جسم تو دل و قلب تو جان جان تو جانان * از روشنى روى تو پيدا شده اشيا
وز نور وجود تو مهمّات هويدا * بخشيد عنايات تو صورت به هيولا
آدم به دبستان تو آموخته اسما * ادريس به پيش تو بود طفل دبستان
ما گوى صفت در خم چوگان بلائيم * ما پادشهء كشور تسليم و رضائيم
با وصل تو و فصل تو شاهيم و گدائيم * در دايرهء عشق تو و هجر تو مائيم
پرگار صفت جمله در اين دايره حيران * از ظلم و ستم چهرهء آفاق سياه است
دودى كه رود بر فلك از ناله و آه است * مظلوم اگر داد زند داد گناه است
هرجا نگرى منتظرى چشم‌به‌راه است * اى يوسف گم‌گشته بيا جانب كنعان
گسترده بود سفرهء احسان تو اى شاه * خلق دوجهان يكسره مهمان تو اى شاه
جبريل بود ريزه‌خور خوان تو اى شاه * پيوسته « شهودى » است ثناخوان تو اى شاه
شاها نظر از لطف نما سوى گدايان
مقيمى ابرقوئى
مقيمى ابرقوئى
نامش حاجى نايب فرزند حاج مقيم به سال 1265 شمسى در اسفندآباد ابركوه به دنيا آمده ، او داراى تحصيلات قديمه و شغل كشاورزى بوده است . در اشعارش مقيمى تخلص مىنمود ، وفاتش به سال 1335 شمسى اتفاق افتاده است . قصيده زير را در وصف مولانا امير المؤمنين على ( ع ) سروده است :