تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٥٨

هرندى

گذاشت وى طبعى روان داشته و شعر نيكو مىگفته و آنگاه كه فراغتى حاصل مىنموده به سرودن شعر مىپرداخته و « هرندى » تخلص مىكرده وى شعر زيادى گفته ولى متأسفانه پراكنده است او در سال 1365 شمسى چشم از جهان فروبسته است در ذيل نمونه‌هايى از اشعارش نقل مىشود :

بهاريه

عيد است و بهار است بزن چنگ و مى و تار * تا تار شود چون شب ما ديدهء اغيار

در شور و نوا چنگ بزن تا به سحرگاه * در پردهء عشاق بزن بربط و مضمار

دل لجهء خون است ببر دست به سنتور * شايد كه چكاور بكند چارهء اين كار

در باغ درآ بين كه دو صد حلّهء رنگين * بر سر بكشيدند درختان همه يك‌بار

در دامنهء كوه يكى بزمگه عيش * بر پا بنما ليك به نزد يكى جوبار

در سايهء بيد است كه غم مىرود از دل * شرط آنكه بود در بر ما آن بت عيار

صحرا همه سبز است و بهار است و نشاط است * ساقى بدهم جامى از آن بادهء گلنار

تا مست طبيعت بشوم در ره صحرا * يك‌بار بدور افكنم اين خرقه و دستار

با نرگس و سوسن بدهم دست مودت * با لاله و نسرين بكنم عهد دگر بار

مژده بده آن بلبل افسردهء نالان * غمگين چه نشستى تو كه گل گشته پديدار

برخيز كه غنچه دهنش را بگشوده است * وقت است كه بر لبش زنى بوسه دو صد بار

بيدار « هرندى » بشو از راز طبيعت * با ديدهء بيدار نگر صنعت دادار

*

عمر ما در طلب آن رخ جانانه گذشت * چه گذشتى همه در حسرت و افسانه گذشت

طاقت از دست شد و دل ز غمش خون گرديد * از برم لعبت طناز چو مستانه گذشت

گفتمش چشم بتا بر من سودازده كن * تا ببينى كه چه بر عاشق ديوانه گذشت

تا به ياد لب لعل تو زدم بادهء عشق * عجبى نيست كه دل از سر پيمانه گذشت

زاهد و مست چو ديدند لب و ابرويت * آن يك از مسجد و اين از سر ميخانه گذشت

دانهء خال تو شد راهزن دين و دلم * كى تواند دل‌آشفته از اين دانه گذشت

شمع افروخت و خاموش نشد تا كه بديد * كه چه بر حالت افسردهء پروانه گذشت

درِ دل بر تو گشوده است « هرندى » اى دوست * روز اول كه ترا ديد ازين خانه گذشت