تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٤٤

سعيدى يزدى

از تقلب از حسد از بُخل و نخوت دور باش * تا شوى همچون زر كامل‌عيار زندگى

« اى حسين »

اى حسينى كه غمت همدم جان است هنوز * شرح جان باختنت ورد زبان است هنوز

خون پاك تو كه اندر ره آزادى ريخت * در رگ مردم آزاده روان است هنوز

اى سراپا همه فخر و شرف و عزت و داد * خط سرخ تو ره راهروانست هنوز

اى زيارتگه دلها كه ميان تو و دل * عشق با آن عظمت نامه‌رسان است هنوز

راستى چهرهء خونين تو هنگام عروج * مظهر ذات حقّ اين نكته عيانست هنوز

نامت اى سرور و سرحلقهء احرار جهان * نقطهء دايرهء كون و مكان است هنوز

آنچه با كفر زمان نهضت خونين تو كرد * باعث لرزش كفار زمان است هنوز

لشكر كوچك دريادل جان‌بركف تو * نامشان مايه شور و هيجان است هنوز

از صف‌آرائى ياران تو در روز مصاف * در تحيّر قلم و نطق و بيان است هنوز

بر فداكارى و جانبازى هفتاد و دو تن * چشم هفتاد و دو ملت نگران است هنوز

از قيامت كه قيامى است قيامت ، به قيام * قامت ملّت آزاد جهان است هنوز

داد خون تو چو بر گلبن دين آب حيات * بر كنار از خطر باد خزانست هنوز

شرح پروندهء خونين تو در دفتر دهر * نزد ارباب خرد در جريانست هنوز

گر « حسينى » نكشد بار مذلت همه عمر * خون پاك تواش اندر شريانست هنوز

هواى دل

دلم دارد هواى لاله‌روى سرو بالائى * كه بر پا كرده عشقش در درونم شور و غوغائى

خدّ گلگون ، قد موزون ، لب مىگونِ آن مه‌رو * تماشائى ، تماشا كن كه خوش دارد تماشائى

چرا حاشا كنم درد و غم عشق درونم را * كه نگذارد رخ پژمرده‌ى ما جاى حاشائى

حبيبان ، دوستان من ، رقيبان ، دشمن جانم * بدين‌سان دارم اندر دل تولّا و تبرّائى

لبان خشك من در ساحل درياى چشمانم * هرآن‌كس ديد گفتا وه ! چه چشم‌انداز زيبائى

ملامتگر ، مرا در عشق او كمتر ملامت كن * كه ما را زد فلك بر بام گردون كوس رسوائى

مده دلداريم ناصح ، نزن آتش به دل ما را * كه عاشق را نباشد طاقت صبر و شكيبائى

بگو باد صبا ، آن شمع بزم آفرينش را * امان از درد عشق و ظلمت شبهاى تنهائى

تو خود گفتى كه مىآيى دم مردن به بالينم * ز هجرت بر لب آمد جان چرا از در نمىآئى ؟