تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٣٢

موبد يزدى

ياد از آن سبزه و جوى و شب و با ماه دوتا * تو در آن منظره اسباب تماشا بودى

ياد از آن موقع كه ما را طلب از وصل تو بود * عشوه مىكردى و با ناز هويدا بودى

ياد از آن دوره و ايّام جوانى كه گذشت * چون گل تازه به اندازه مهيّا بودى

ياد از آن چهرهء تابنده و رخشندهء تو * در رديف مه و ناهيد و ثريا بودى

دوره‌اى بود كه بر ما غم بسيار فزود * غم هزاران بُد و غمخوار تو تنها بودى

آنچه ديديم و نديديم همه از مهر تو بود * يادگاريست كه با « مهر » تو يكتا بودى

بيگانه كرده

دلم عزم رخ جانانه كرده * خيالم در وجودش خانه كرده

زمانى شد كه آن شمع فروزان * مرا اطراف خود پروانه كرده

ز طبع گرم و سرد ناگهانش * سرم سودا دلم ديوانه كرده

ز بس در آتش و در آبم انداخت * همه جاى تنم ويرانه كرده

چو مرغى خسته در دامش اسيرم * مرا محروم آب و دانه كرده

تمام حاصل مطلب همين است * كه او خود را ز من بيگانه كرده

عار نيست

بر وصال يار خود هرگه رسيدن عار نيست * صحبت وصلش ز اين و آن شنيدن عار نيست

چون ز هر رنجى يقين گنجى ميسّر مىشود * لاجرم سختى ز هجرانش كشيدن عار نيست

در گلستان بر سر هر شاخه انبوه گل است * گر گلى بوئيدن و از شاخه چيدن عار نيست

از اوست :

دگر اين زندگى بر من حرام است * جهان در پيش من تاريك و شام است

ز دل خون مىخورم از ديدگان آب * برايم شربت هجران بجام است

در اين ره همچو صيدى ساده بودم * ندانستم كه صيّاد است و دام است

موبد يزدى

موبد يزدى

نامش شاه بهرام شهروين مردى دانشمند از مؤبدان زرتشتى بوده چند سالى به