تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٢٢

محمّد حسين بهجتى ( شفق )

يا رب

يا رب ز تباهى و گنه دورم كن * پاكم كن و روشنم كن و نورم كن

در خلوت قرب خود مرا مهمان ساز * سرشارم كن ز عشق و پرشورم كن

آب بقاء

با پرده‌نشين غيب همدم عشق است * بر راز نهان دوست محرم عشق است

آن آب بقا كه عمر جاويد دهد * خود نيست و گر هست به عالم عشق است

اى عشق

اى عشق سرى نديده سامانم ده * جانى شيدا دلى پريشانم ده

آنگاه براى ارمغان دل‌وجان * مشتى ز غبار كوى جانانم ده

مشتاق على يزدى حاجى مهدى فرزند جعفر شهرتش تاريخى و متخلص به مشتاق على يا مشتاق در روز جمعه دوم ذيحجه سال 1315 قمرى پا بعرصه حيات گذاشت مردى وارسته و دل از دنيا گسسته بود . بيشتر اشعارش در مدح و ثناى چهارده معصوم و مصيبت ايشان است و گاهى هم غزلى عاشقانه و عارفانه مىسروده و چندى است كه روى در نقاب خاك كشيده است . ذيلا نمودارى از اشعارش ذكر مىشود .

غزل

بود عمرى من سرگشته مجنون‌وار مىگردم * به كوه و دشت و برزن كوچه و بازار مىگردم

از آن روزى كه شد مرشد به من پير مغان بنگر * گذشتم از دوعالم خوش قلندروار مىگردم

من آن مرغ غزل‌خوانم كه از عشق گلى دايم * چو بلبل با فغان و ناله دور خار مىگردم