تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٢٠

محمّد حسين بهجتى ( شفق )

نتوانم كنم انكار گُنه يك ز هزار * كه تو بودى به همه حال گواهم ، چكنم ؟

بار الها ، كرمى ، مرحمتى ، امدادى * كاروان رفته و من مانده به را هم چكنم ؟

دوش مىگفت « شفق » بار خدايا كرمى * كه من آشفته‌دل و نامه سياهم چكنم ؟

سرود آتش‌آلود

ز خون دل شط سرخ شراب مىسازيم * ز اشك ديده بلورين حباب مىسازيم

مگر دهيم دل بىقرار را تسكين * ز شور زمزمه چنگ و رباب مىسازيم

چو مه به روى تو ماند به گرد او همه‌شب * ز آه ، زلف پر از پيچ‌وتاب مىسازيم

ز اشك ، رود روان ، وز نگاه اشك‌آلود * هزار زورق سيمين بر آب مىسازيم

ز واژه‌واژهء سرخى كه ديده مىريزد * برنگ گل همه‌شب صد كتاب مىسازيم

ز حلقه‌هاى ظريف خيال زلف تو شب * كنار ديدهء خود تور خواب مىسازيم

سحرگهان كه به ياد رخ تو مىسوزيم * ميان ظلمت شب ، آفتاب مىسازيم

به دارِ شوقِ تو سر مىدهيم و گِرد گلو * ز تار حسرت زلفت طناب مىسازيم

مپرس از چه سرود من آتش‌آلود است * ز شعله‌ها چو « شفق » شعر ناب مىسازيم

صبر عظيم زينب ( س )

به نطق آتشين وقتى زبان وا مىكند زينب * ز لب مىريزد آتش ، حشر بر پا مىكند زينب

به اوّل جمله كز لبهاى داغش چون شرر ريزد * همه خودكامگان را خوار و رسوا مىكند زينب

چو دريا چون برآشوبد يزيد مست و مجنون را * ز وحشت مضطرب چون موج دريا مىكند زينب

از آن آورد سالار شهيدان خواهر خود را * كه مىدانست كفر دشمن افشا مىكند زينب

ميان كوچه‌هاى كوفه با روشنگرىهايش * ز هر چشم از ندامت جوى خون وا مىكند زينب