تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣١٥

على بهجتى

شدستم رهسپار كوى دلدار * به امّيدى كه ما را هم دهد بار

بُود آلوده جانى را پذيرد ؟ ! * چو من افتاده‌اى را دست گيرد ؟

درين درگه مطيعان را نوازند * گنهكاران و محرومان چه سازند

منم بيچاره‌اى از دوست رانده * گنهكارى ذليل و خوار مانده

اگر دستم نگيرى نيست را هم * پناهم گر نباشى بىپناهم

مرا شوق و اميد از منزلى دور * كشانده سوى تو مشتاق و رنجور

عجب ! با اين‌همه امّيدوارى * اگر ما را به خود تنها گذارى

رضا اى كعبهء آمال امّيد * مكن ما را ز لطف خويش نوميد

رضا اى مظهر الطاف دادار * بكن رحمى بر اين جان گرفتار

چو خوان رحمتى گسترده دارى * مشو راضى مرا ضايع گذارى

گدائى چشم بر درگاه و دل‌ريش * مروت نيست رانى از دَرِ خويش

فاطمه زهرا ( س )

اى صفاى بهار و روح قيام * اى فروغ دو ديدهء اسلام

در جلالت شبيه پيغمبر ( ص ) * در طهارت چو مقتداى انام

گر نبودى على ( ع ) نبودت كفو * در جميع طوائف و اقوام

چه مقامى ترا بود كه نبى * بوسدت دست و بويدت اندام

جان فدايت كه مادر پدرى * با پدر در مسير دين همگام

در رضايت ، رضايت داور * خشم تو خشم ايزد علّام

اين تو را فخر بس‌كه مىباشى * دختر مصطفى و ام امام

چون عليه ستم بپاخيزى * تيغ تيز زبان كشى ز نيام

در عبادت شوى چو مستغرق * مات مانند انبياء عظام

چون به محراب پا نهى ، رويت * مىدرخشد چو مهر زرّين‌فام

برگزيده خداى مريم را * بر زنان زمان خويش تمام

ليك حقّ ، برگزيده است ترا * بر زنان ، از نخست تا فرجام

اى بهين بانوى جهان زهرا ( س ) * بر تو از ما درود باد و سلام