تذكره شعراى يزد — الصفحة ١٧
وضع عمومى شعر در دورهء تيمورى
وضع عمومى شعر در دورهء تيمورى
وضع عمومى شعر در دورهء تيمورى
دورهء تيمورى بخصوص قرن نهم از لحاظ كثرت شعرا قابل توجه است . شعر عرفانى همچنان اهميّت داشت و سرودن معما و ماده تاريخ در اين دوره معمول شد . سادگى و روانى شعر همراه با نكته‌سنجى و مضمون‌آفرينى از ويژگيهاى عمدهء شعر در اين عصر مىباشد . منتها در اين دوره لغات عاميانه هم به آن افزوده مىشود . آرايشهاى لفظى و معنوى خيال‌انگيز و ايجاز « 1 » ها و اطناب « 2 » ها و استعارات و تشبيهات غريب و توسل شعرا به خيالات باريك و تصورات مبهم به گونهء هنر مستحسن و مقبول به تدريج نضج مىگيرد ، به كيفيتى كه تكامل آنها در دورهء بعد سبك هندى را بوجود مىآورد .
اشعار دينى و مناقب در اين دوره رواج بيشتر دارد به‌طورىكه بعضى از ديوانهاى شعرا ، مجموعهء اشعار مذهبى و مناقب و مراثى پيشوايان دينى را شامل مىشود مانند ديوان ابن حسام و ديوان نظام استرآبادى .
نكتهء ديگر كه تذكر آن ضرورت دارد سرودن داستانها به تقليد گويندگان سلف بويژه سخنور گنجه ، حكيم نظامى بيش از گذشته متداول مىگردد .
مشهورترين گوينده‌اى كه در اين ميدان قدم نهاد و آثارى بليغ بوجود آورد نور الدّين عبد الرحمن جامى است .
علاوه بر اين بايد يادآور شد كه ورود بسيارى از واژه‌هاى تركى جغتايى در نظم و نثر و توجه بعضى از گويندگان به سرودن اشعار تركى موجب گشت كه ادب تركى رواج واقعى پيدا كند .
( 1 ) . كوتاه كردن سخن ، خلاصه‌گويى ( 2 ) . بسيار گفتن ، پرگوئى