تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٠٥

رضويه

قصيده

ز خيمهء شاه دين ، بر آسمان شد خروش * كه شه سكينه ، ز تاب برفت اصغر ز هوش

نخورده‌اند آب دى نرفته در خواب دوش * رسيد عباس را ، چو اين حكايت به گوش

برآمدش دل ز جان درآمدش خون به جوش * ز نالهء كودكان ز تن شدى صبر و تاب

برون شد از خيمه‌گاه ، چه زير ابر آفتاب * بچهرهء بوالحسن ، بقامت بو تراب

نشست بر پشت زين ، براى تحصيل آب * گرفته تيغى به كف فكنده مشكى به دوش

به ذكر حق مىنمود به زير لب زمزمه * چو شير غرنده‌اى بخويش در همهمه

ز صولتش كوفيان فتاده در واهمه * از او گريزان چنانك ز شرزه‌شيرى رمه

چو روبه از هر طرف شده هراسان عدوش * كشيد از دل فغان كه اى گروه دغا « 1 »

ز حق نداريد خوف ، نه شرمى از مصطفى * در اين ديار الم در اين زمين بلا

ببسته‌ايد آب را ز كينه بر روى ما * كه مىچشندش طيور كه مىخورندش وحوش

چو گشت داخل بشط دو دست پرآب كرد * بريخت آنگه ز كف چو ياد احباب كرد

كه تشنگى شاه را چگونه بىتاب كرد * نمود با خود خروش خطاب بر آب كرد

كه شاه و اطفال او نكرده‌اند از تو نوش * نمود پرآب مشك روان سوى راه شد

كه ناگهان ابن سعد ز قصّه آگاه شد * وجود بخشش قرين به حسرت و آه شد

كه دست ما اين زمان ز چاره كوتاه شد * چه برده عباس راه به مقصد و آرزوش

كنون كه از تشنگى به تن ندارد توان * اگر كشد تيغ تيز به روى ما بىگمان

برافتد از ما اثر ز كس نماند نشان * چه گشت سيراب چون بريمش از دست جان

كجا تواند كسى ز ما شود روبروش * ز خوف تيغش هژبر « 2 » به بيشه اندر تعب

ز سهم تيرش نهنگ بلُجَّه « 3 » در تاب‌وتب * كسى هماورد او نباشد اندر عرب

برد به هاشم حسب ز بوترابش نسب

( 1 ) . ناراست ، نادرست - غدد ، فريب ( 2 ) . شير ( 3 ) . عميق‌ترين موضع دريا