تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٠٣

مجذوب

وادى هفت واد نور بود * وادى نور نوظهور بود

نور آنجا شود پديد سياه * چشم جان خيره مىشود ز نگاه

ديگر آنجا نه شب نه روز بود * نى دگر جان پرفروز بود

من و ما نيست اندر آن وادى * نه دگر غم بجاست نه شادى

جهل و دانش كمال يا نقصان * خير يا شر و كفر يا ايمان

نوش يا نيش خار يا ريحان * همگى سربه‌سر بود يكسان

صحت و سقم و شادى و غم نيست * آنكه شادى نمايد آن هم نيست

شخص بينى و ليك سايه بود * سايه را خود چگونه مايه بود

هيچ‌كس را ز خود خبر نبود * كسى آگه ز خير و شر نبود

هرچه بينى به‌جز نمودى نيست * غير اصل وجود بودى نيست

بودها جملگى نمود بود * كى تواند نمود بود بود

* * *

دم فروبندم از سخن ديگر * زان كه ما را ز خويش نيست خبر

آنچه كردم بيان ز راز طريق * هست يك نكته زين رموز دقيق

بىخبر چون خبر دهد زنهار * ( خفته را خفته كى كند بيدار )

ره خطرناك هست و مقصد دور * غول رهزن به هر كمين مستور

عَقباتى به پيش و شب تاريك * دَركاتى مهيب و ره باريك

هست بيم سقوط در همه حال * مگر آن را كه داده حق پروبال

هركه را هست ميل طى طريق * بايد از حق طلب كند توفيق

دردآشنا

اى يار مه‌طلعت بيا بر من مكن جور و جفا * بنما كرم خوشنود كن ما را تو از راه وفا

جانا به من كم ناز كن در را برويم باز كن * مهر و وفا آغاز كن هستم تو را من آشنا

آخر نه من يار توام دل‌ريش و افگار توأم * از جان گرفتار توأم رحمى به حال من نما

دل در خم گيسوى تو آشفته شد چون موى تو * خواهد كه بيند روى تو بنماى رخ اى مه‌لقا

زين بيش آزارم مكن رنجور و بيمارم مكن * خون در دل زارم مكن بر من ستم نبود روا

آخر چه كردم بازگو با عشوه و با ناز گو * اى دلبر طنّاز گو جرم من ديوانه را