تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٠٢

مجذوب

تو كه آسوده‌اى به بستر ناز * نيست جان تو درخور اين راز

بس همان به بود كه دم نزنى * عادت خويش را به هم نزنى

دستى از دور سوى آتش دار * يار ميگو و پشت سر مىخار

وادى استغنا

چارمين وادى است استغنا * نيست فرقى ميان فقر و غنا

غم و شادى تميز نتوان داد * آنكه او وصل داد هجران داد

خار با گل برابر است آنجا * زهر همسنگ شكّر است آنجا

يعنى آنجا بهشت و نار ، يكى است * شهدِ شيرين و زهر مار يكى است

هرچه بينى همه نكو باشد * چونكه از جلوه‌هاى او باشد

همه در بحر غوطه‌ور بينى * پاى تا سر همه هنر بينى

نور نور است اگر ضعيف بود * يار يار است اگر نحيف بود

سرخ و سبز و بنفش و زرد يكى است * نوش و نيش و شِفا و درد يكى است

عشق اگر پايبند رنگ بود * عشق نبود كه عين ننگ بود

وادى حيرت

وادى پنجمين بگويم باز * هست حيرت همه سراسر راز

كس نداند كه كيست در آنجا * يا كه از بهر چيست در آنجا

بىخبر سربه‌سر ز خويش همه * فارغ از نوش و هم ز نيش همه

همه هشيار ليك ديوانه * خويش با خويش ليك بيگانه

هوشيارى جدا ز مستى نيست * بيخودى منفصل ز هستى نيست

شب بود ليك شب نمىباشد * عجب است اين عجب نمىباشد

روز روشن چو شام تار بود * گل به پيش نظر چو خار بود

خار با گل ندارد اينجا فرق * سوخت چون هر دو تا ز تابش برق

وادى فقر و فنا

فقر وادى شش فنا هفت است * وادى تابش سنا هفت است