تذكره شعراى يزد — الصفحة ٣٠١

مجذوب

هرچه گويم هنوز افسون است * عشق از حدّ و وصف بيرون است

هرچه گويم حديث عشق كم است * بحر قلزم به پيش عشق نم است

عشق روحست و جمله عالم جسم * حق مسمّى است عشق باشد اسم

كنتُ كنزا حكايت عشق است * عالم كَون آيت عشق است

عشق دُرّى است بس گرانمايه * برتر از عرش مرو را پايه

عشق سرچشمهء حيات بُود * عقل در كار عشق مات بود

سرّ عشق ار چنانچه گويم باز * مىشود اى عزيز قصّه دراز

مصلحت اين بود كه دم نزنم * عالمى زين سخن به هم نزنم

لب فروبندم از سخن اكنون * قصّه كوته كنم ز چند و ز چون

تا قيامت سخن اگر گويم * رازها جمله سربه‌سر گويم

از هزاران يكى نگفتم من * دُرّ اين معرفت نسُفتم من

رمزى از طرز عشق مىگويم * دُرّى از بحر عشق مىجويم

وادى معرفت

سومين وادى اى برادر جان * هست وادى معرفت ، مىدان

معرفت آفتاب سوزان است * معرفت همچو جان فروزان است

من چه گويم كه معرفت چونست * هركه دارد دلش پر از خونست

معرفت گوهرى بود كمياب * گر تو خود طالبى برو درياب

معرفت گر برون شود ز نقاب * هيچ صاحبدلى نيارد تاب

هركسى معرفت نمىداند * درك از درك آن فروماند

اى عزيز آنچه با تو گفتم باز * هست يك نكته زين حديث دراز

راز پنهان به گوش جان بشنو * گر نهان گفتمت عيان بشنو

در چه كارى ببين چه حاصل توست * وادى صعب در مقابل توست

شب خود را چگونه كردى روز * به بطالت و يا به ناله و سوز

بس كنم آفتاب ، سر برزد * آمد آن يار و حلقه بر در زد

گفت تا كى به خواب نازستى * به چه رو خواستار رازستى

راز را رازدان همىبايد * بهر آن خويش را بيارايد