تذكره شعراى يزد — الصفحة ٢٩٩
مجذوب
رشتهء مهر بعمرى شده محكم ز دو روى * حيف باشد كه تواش عزم بريدن دارى
گل رخسار بدان سنبل پرپيچ مپوش * سر برآر از چمن حسن كه ديدن دارى
راست چون سرو به آزادگى و ناز ببال * بيدسان از چه به هر باد خميدن دارى
دست بر دست مزن در پس زانو منشين * تا بگلزار جهان پاى چميدن دارى
نقد جان ميده و كالاى محبت به كف آر * سود اگر جوئى و سوداى خريدن دارى
شعر « افسر » همه چون شهد شود گر بمكد * آن لبى را كه تو در خورد مكيدن دارى
*
بگذار تا ز كوچهء جانانه بگذريم * بر بوى ديدنش ز در خانه بگذريم
چون عاقلان گذشتى از اين رهگذر خطاست * بگذار تا چو مردم ديوانه بگذريم
عمرى بسادگى گذرانديم و راستى * زين‌پس كنيم رندى و رندانه بگذريم
مستى به كار بود و گذشتيم هوشيار * عمرى دگر كجاست كه مستانه بگذريم
پيمانه‌ها زديم و خمارى ز سر نرفت * آن به كه خُم كشيم و ز پيمانه بگذريم
افسانه‌اى است زندگى و ما چو كودكان * چون دررسد بلوغ ز افسانه بگذريم
تن لانه است همچو قفس بهر مرغ روح * خرم دمى كه خوش‌دل ازين لانه بگذريم
بيگانه آشنا شود ( افسر ) كجا رواست * كز نزد آشنايان بيگانه بگذريم
مجذوب
مجذوب
سيّد محمّد طاهائى ميبدى يكى از شاعران معاصر اين استان ، عارفى وارسته و صاحبدلى فرزانه بود ، صاحب كتابى است به نام جلوهء محبوب يا ديوان مجذوب ، شامل اشعار عرفانى است كه به سال 1352 شمسى با مقدمه آقاى محمود شاهرخى ( شاعر معاصر ) يكى از منسوبان او در تهران به چاپ رسيده و مورد استفادهء نگارنده واقع شده است او در سال 1362 شمسى چشم از اين جهان فروبست و بعالم باقى شتافت . ذيلا بحث اين شاعر دربارهء عرفان و هفت‌وادى عشق از ساخته‌هاى او را نقل مىكنيم :
عرفان چيست ؟
چيست عرفان بود شناسائى * گر شناسا شوى نياسائى