تذكره شعراى يزد — الصفحة ١٥

عماد الدّين عربشاه يزدى « 1 »

شد عرصهء دشت و سنگ خارا * چون صفحهء پرنيان و خارا

صحرا چو سپهر ميل در ميل * از سبزه نموده نيل در نيل

از نفحهء بادِ عنبرانگيز * شد تودهء خاك عنبرآميز

از حُسن پرىرخان گلزار * صد هيكل روم شد پديدار

بلبل به صبوح ارغنون زد * شد مست و ترنم از جنون زد

گل سينهء لاله داغ مىكرد * گلگشت بهار و باغ مىكرد

در جلوهء حسن رفت شمشاد * دربست ميان ، نغوله « 1 » بگشاد

شد فرش چمن بساط نيلى * از شهپر سبز جبرئيلى

شبنم به سحر چكيده بر گل * چون خوى « 2 » ز عذار « 3 » ساده بر مُل « 4 »

سنبل سر زلف باز كرده * گل دست به دو دراز كرده

نسرين ز ختن به تركتازى * سنبل ز حبش به سرفرازى

تركيست گرفته ملك نوشاد * هندوبچه‌ايست مركبش باد

گر سرو ز ناز گشت رقاص * از باد چراست بركه وقاص

در زمزمه مرغ مرغزارى * در قهقهه كبك كوهسارى

از بانگ و نفير آن سحرگاه * و ز جوش‌وخروش اين به هرگاه

در رقص بماند دشت و صحرا * برهم زده دست كوه خارا

( 1 ) . زلف معشوق ، گيسو ( 2 ) . عرق ، رطوبت و آبى كه از مسامات پوست بدن خارج شود . ( 3 ) . رخساره ، چهره ( 4 ) . لغت فارسى است به معنى - گردن ، شراب انگورى ، مى