تذكره شعراى يزد — الصفحة ٢٩٢

حافظى يزدى ( 1 )

آتش وادى عشق تو بهر ره گذر افتد * همچو موسى ز پيت آيد و جوياى تو باشد

هركسى در طلبت روى نهاد است براهى * نيست آنجا و اگر هست همان جاى تو باشد

عالم و آدم و چرخ فلك و گنبد مينا * همه از صنعت آن دست تواناى تو باشد

هيچ عقلى نتواند كه برد پى بصفاتت * عقلها قطره‌اى از شبنم درياى تو باشد

آن نسيم سحر و ناله مستانه بلبل * باغ و سرو و چمن و گل همه شيداى تو باشد

( كاردان ) خود نتواند سخن از وصف تو گويد * بشنود از تو كلامى و سخنگوى تو باشد

*

بگذار تا چون بلبلان اندر چمن زارى كنم * نامش بيارم بر زبان شهد و شكربارى كنم

با سرو گفتم از قدش گرديد آنجا پا به گل * با گل نمىگويم دگر ترسم دل‌آزارى كنم

گر وصفى از رويش كنم خورشيد مىگردد خجل * بر عاشقان آن روز را همچون شب تارى كنم

شب قصّه‌اى از موى او مىگفت تا وقت سحر * گفتا نسيم آمد كه با صد مشك همكارى كنم

هركس نديده چشم تو تشبيه نرگس مىكند * گر من ببينم يك نظر با جان خريدارى كنم

ترك كمان ابرويش با تير مژگان مىزند * هرجا نشيند بر دلى گويد كه دلدارى كنم

من عاشق آن دلبرم گر تيغ بارد بر سرم * در راه جانان سر نهم تا عشق را يارى كنم

زين نشئى پرشوروشر هر لحظه در خوف و خطر * ساقى بده جامى دگر تا ترك هشيارى كنم

تا پيرو عقل خودم دور از در جانان شدم * گر بگذرم از خويشتن باشد كه خوددارى كنم

در بزم رندان ( كاردان ) با شاهد و ساقى نشين * گر ره دهندم من دگر كى ترك مىخوارى كنم

حافظى يزدى ( 1 )

حافظى يزدى ( 1 )

نامش على اكبر فرزند ميرزا شفيع شهرت و تخلصش حافظى متولد سال 1344 هجرى قمرى داراى تحصيلات قديمه طبعى دارد و شعرى مىسرايد كه ذيلا نمونه‌اى از آن نقل مىشود .

غزل

هرجا كه بگذرم سخن از عشق روى توست * جانا چه كرده‌اى ؟ همه جا گفتگوى توست

دل در كمند زلف نگارى نمىرود * تا پايبند سلسلهء مشكبوى توست

ملك جهان و هرچه در او هست عارفان * سنجيده‌اند قيمت يك تار موى توست