تذكره شعراى يزد — الصفحة ٢٨١
محمّد تقى اوهب
معشوقه دامن از كفش از خشم دركشيد * برخاست از زمين و به پا خاست محشرى
گفتا جوان به باد فراموشىات دهم * گر خود به قلب سوختهء من چو اخگرى
بار سفر ببست و پس از سير شهرها * شد سوى كوى يار بسان كبوترى
خنديد خوب‌رو كه اگر شعله‌هاى عشق * بر باد حادثات نشانى و بگسلى
همچون دو چشم من ز چه بيمارى اى جوان * همچون ميان من ز چه اين‌گونه لاغرى
گفتا جوان كه هست مرا آتشى به دل * كز تندباد عشق در او هست محشرى
اين كوه آتش است و فروزد ز تندباد * اين شمع نيست كه ميرد ز سرسرى
از اوست :
آشفته نهم امشب آن بستر ديبا را * تا حفظ كنم بر آن نقش تن زيبا را
جاى لب او را نيز از چهره نمىشويم * تا آنكه كنم خوش‌تر انديشهء فردا را
محمّد تقى اوهب
محمّد تقى اوهب
سيّد محمّد تقى به سال 1318 قمرى چشم به دنيا گشود پس از گذراندن دوران صباوت به فراگيرى مقدمات و صرف و نحو ادبيات عرب و عجم پرداخت . او علاوه بر امام جماعت با نطق و خطابت راهگشاى مردم بود گاهى بسرودن شعر هم به زبان فارسى و هم بلسان عربى مىپرداخت و در اشعار خود نخست « سالك » تخلص مىنموده چنان كه در شعر زير مستفاد مىشود و بعدا متخلص به « اوهب » گشت و تاريخ فوت او 7 شوال 1407 بوده است .
« سالك » به راه عشق ولى خدا قدم * نه تا شود بعرصه محشر گواه ما
مخمس
اى نگار سيمين‌تن ، جور و ظلم و كين تا كى * روح را ز جسم زار ، فرقتى چنين تا كى
تشنه پريشان را ، گرد بر جبين تا كى * زان دو جام ياقوتى ، مِى دهم غمين تا كى
شاد كن مرا بهتر با شدت كه بستيزى * دلبرا ترا گويم ، نيست راه تو ، اين راه
عاشقان كواكب‌وار ، گِشت تو زده خرگاه