تذكره شعراى يزد — الصفحة ٢٥٦

كاظم ثابتى ( مسعود )

در منقبت حضرت صاحب الزمان ( ع )

پرتوى از جلوهء جانان توئى * دين و دنيا را سراپا جان توئى

رمز گوياى يد بيضاستى * معجزات موسى عمران توئى

چون مسيحا در جهان تب‌زده * دردمندان را به حق درمان توئى

مهديا اى صاحب عصر و زمان * خضر جان را رهبر و رهبان توئى

اين جهان را ظلم و جور از حد گذشت * تا كى از انظار ما پنهان توئى

پشت دنيا خم شد از بار گناه * ره‌گشاى ما از اين زندان توئى

شد جهان ويران ز طوفان ستم * شيعيان را نوح كشتيبان توئى

خانهء غارتگران پررونق است * آنكه آن را مىكند ويران توئى

صبح صادق كن طلوع از شهر نور * مهر رخشان مشعل تابان توئى

قضاوت قورباغه

نشده باز در دل شب گل * شده بيدار بينوا بلبل

مضطرب در پناه پرتو ماه * مىكند دائما بغنچه نگاه

تا كه لبخند يار را بيند * حاصل انتظار را بيند

تا پس از ماه‌ها غم هجران * غنچه را بيند و شكفتن آن

ليكن از فرط رنج و دربه‌درى * طعنه و ناسزا و سربه‌سرى

كه ز پائيز و از زمستان ديد * يا كه از زاغ و بوم شوم شنيد

آن‌چنان زار و ناتوان شده بود * كه چو يك‌مشت استخوان شده بود

شد ازاين‌روى خسته و بىتاب * كم‌كمك در ربود او را خواب

ديد در خواب دلبرى طناز * چهرهء هم‌گرفته‌اش شده باز

بر خلاف گذشته خندانست * بملاحت چو ماه كنعانست

خويش را چون كنار دلبر ديد * از سر شوق او ز خواب پريد

بكشيد آن‌چنان ز دل فرياد * كه دل مرغ شب بلرزه فتاد . . .

تكامل :

بارها تلخيص شد در زندگانى جسم و جانم * ذوب شد در بوتهء هستى تمام استخوانم