تذكره شعراى يزد — الصفحة ٢٤٧

محمود افشار

دو نارنج

دو نارنجم آورده بودند روزى * يك از دوستان و يك از دلستانم

يكى را به صد گونه اندوه و محنت * بپرورده در بوستان باغبانم

يكى را به صد ناز با نازنينى * فرستاده آن دلبر مهربانم

ببوئيدم و هر دو را شكر گفتم * يكى با دل خود يكى با زبانم

نهادم يكى را به بالاى ميزى * يكى را گرفته ببر همچو جانم

پراكنده عطرى و شورى و شوقى * يكى در وُثاقم « 1 » يكى در روانم

يكى را نبويم نه در دست گيرم * دمى نيز نبود نگاهى بر آنم

يكى را ز شوقى كه دارم ببويش * از اين دست با دست ديگر ستانم

ميان دو نارنج همرنگ و هم‌بو * چه فرقست آخر ندانم ، ندانم

كه يك را فزونست همرنگ و هم بو * به پيش مشامم بَرِ ديدگانم

بپرسيدم احوال هريك از آن دو * كه گويند از خويشتن داستانم

به پاسخ چنين گفت نارنج اول * كه من نازپروردهء بوستانم

دگر گفت من نيز آيم ز بُستان * و گر بيشتر زين بجوئى نشانم

مرا چيده ز آنجاى دستى كه دانى * فرستادهء دست آن دلستانم

شيراز

من لالهء بلبلان خوش‌آوازم * شيرازم و جايگاه اهل رازم

جمعى ز سخنوران با دانش و فر * از من نازند و من بديشان نازم

بس شاعر پروراند در دامانم * حافظ نوشيد شير ، از پستانم

سعدى به نوشته بر ورق بستانش * در سايهء سرو و كاجى از بستانم

تا سرو هنوز در چمن آزاد است * تا سبزه كنار آب ركن‌آباد است

تا از سخن سعدى و حافظ ياد است * شيراز هماره خرم و آباد است

شيراز ، هميشه خرم و خندان باش * شيراز ، هميشه رونق ايران باش

شيراز ، تو دانشكدهء ايرانى * اى دار العلم زنده جاويدان باش

( 1 ) . اتاق ، خيمه و خرگاه ، چند خيمهء پهلوى هم ، خانه