تذكره شعراى يزد — الصفحة ١٨٩

آگهى « 2 »

نامش زين العابدين شغلش مذهّبى و داراى اشعار مطلوبى بوده و تا سال 1287 در قيد حيات بوده است . ذيلا نمودارى از اشعارش نقل مىشود .

از اوست

ز بزم خويشتن زاهد مرا گر راند دلشادم * كه افزون كرد پيش ميگساران اعتبارم را

داده آن بىرحم سنگين‌دل نويد كشتنم * مىكُشد امّا ز درد انتظارم مىكُشد

تا نوبهار باقى است در ده تو باده ساقى * شايد كه ما نباشيم تا نوبهار ديگر

نامش ابو الحسن ، شغلش زرگرى و ميناسازى ، معاصر با قاجاريه بوده و بسال 1305 قمرى درگذشته است . صاحب قريحه بوده و گاهى بسرودن شعر ميل مىنموده است .

عمر ضايع مىكند هركس كه او تن‌پرور است * جان نخواهد ماند گر تن فربه و گر لاغر است

خوش عروسى مىنمايد شاهد دنيا ولى * اعتبارى نيست بر حسنش كه زير چادر است

ملك اگر ملك سليمانست خواهد شد بباد * مال اگر خود گنج قارونست خاكش بر سر است

بگذر از تردامنى بگذار زهد خشك را * هركه شد زين خشك و تر فارغ شه بحر و بر است

بهتر از افتادگى نبود مقامى كافتاب * جايش از افتادگى بر اوج چرخ اخضر است

دل چه كار آيد اگر نبود غم عشقى در او * عود در آتش اگر نبود چه فيض از مجمر است

( 1 ) . ص 765 از حديقة الشعراء جلد اول ( 2 ) . ص 27 ريحانة الادب جلد اول ، ص 120 تاريخ يزد ، جامع مفيدى ( خطى ) .