تذكره شعراى يزد — الصفحة ١٦٥

محرم دوم « 1 »

روزگارى به هوا و هوس گذرانيده بود ، از مشتهيات دنيوى دل برداشت و بفكر خاتمت كار افتاد و بهترين عمل را براى كفارهء مدايح ناواجب گذشته خود مدح و منقبت حضرت رسول ( ص ) و مرثيهء سيد الشهداء و شهداى راه خدا دانست . قصيدهء زير از اوست :

گم كرده ره به وادى آزيم پى سپر * هين رهنماى از كرم اى خضر راهبر

بيمى نبودى ار خطر راه كردمى * از صبر و از قناعت اگر توشهء سفر

افغان من از اينكه در اين دشت پربلا * فرياد من از اينكه در اين كوى باخطر

فرصت نداد چرخ كه خارى كَنم ز پاى * مهلت نداد مرگ كه خاكى كُنم بسر

بشكست شاخ عيشم و از كيد چرخ نيست * كز خويشتن همىشكند شاخ بارور

روزى گرفته بودم خوش دامن خرد * كى اهل راه را تو قلاووز « 1 » و راهبر

اى ذات تو بمعنى هم‌خانه ملك * وى شخص تو به صورت همسايه بشر

چون بركنم ز مهر جهان دل كه شاهديست * دلبند و دل‌فريب و دل‌آشوب و دل‌شكر

وقت است كم ز كيدش يارى دهى ز لطف * چون نيست جز بعون تو به روى مرا ظفر

بگشاد لب بخنده و گفت اين حديث نغز * بشنو ز من كه رستى زين بوك « 2 » و زين مكر

تسبيح اگرت دام ره و مايه غرور * زنار اگرت بند دل و مانع گذر

بنديش هان بديده تحقيق و هركدام * كِت مانع ره است بَدَل كن بيكدگر

دانى چو آخر از مدد پنجهء قضا * بينى چو آخر از اثر كينهء قدر

كم گو غزل به ياد غزالان مشك مو * كم ران سخن به وصف ظريفان سيم‌بر

داراى هوشى ار تو بيان كن كه چون شدند * داراى تخت‌گستر و هوشنگ تاجور

در داد آن بزارى در گور تيره‌تن * بنهاد اين بخوارى بر خاك خيره‌سر

چون خون دل خورى پى لعل و عقيق و كان * خونى فسرده آمد اندر دل حجر

هشدار كآنچه كردى ز آثار غفلت است * غير از ثناى ذات خداوند دادگر

( 1 ) . راهبر ، دليل راه ( 2 ) . نوعى آتشگيره