تذكره شعراى يزد — الصفحة ١٢٧

شيداى يزدى « 1 »

از اوست :

مخور فريب جهان كاين نه كار هشيار است * كه اين عجوزه به هر روز با كسى يار است

هميشه تا بتوانى بپوش عيب كسان * به آن دليل كه داناى عيب ستّار است

براى عزّت دنيا چرا كشى ذلّت * رود ز گيتى اگر ارجمند اگر خوار است

هرآن‌كه مىزندم لاف دوستى و وفا * چو نيك مىنگرم دشمنى جفاكار است

مباش در پى آزار مردمان « شيدا » * كه خوار و زار شود هركه مردم‌آزار است

ايضا

اى خواجه از آن پيش كه خوارت بگذارد * بگذار به خوارى ، تو جهان گذران را

چند از غم ايام چو ياقوت خورم خون * اى ساقى گل‌رخ بده آن لعل روان را

ايضا

اى بسا عاقل صاحب‌خرد دانشمند * كه بر او مىگذرد تنگ جهان گذران

وى بسا جاهل بىدانش خالى ز خرد * كه به كام دل او هست به گردش دوران

و نيز

« شيدا » ز گنه اگر بود نامه سياه * از درگه خود مرانش اى بار إله

كارش ز گناه اگرچه گرديد تباه * امّا به امّيد عفو تو كرده گناه

و له ايضا

جهان ز سبزه چنان شد ز فيض ابر مطير « 1 » * كه برد خاك زمين آب طارم اخضر « 2 »

نشست پادشه گل به خرّمى بر تخت * فشاند بر سر او گوهر خوشاب مطر « 3 »

ز عكس چهره بستان‌فروز لاله و گل * زمين باغ سراسر چنان بود احمر

( 1 ) . بارانى ( 2 ) . كنايه از آسمان ( 3 ) . باران