تذكره شعراى يزد — الصفحة ٩٨

اميناى يزدى

نامش ميرزا حسين ، برادر ميرزا حسن واهب ، شاعر شيواسخن بوده است و بنا به درخواست نوابه زينت بيگم ، دختر شاه‌طهماسب ، متصدى اوقاف يزد گرديده .

وفاتش به سال 1072 اتفاق افتاد .

از اوست :

دلبرا چشمت نه نرگس هست و نى روى تو ماه * زان كه رنگ مه نه گل‌فام است و نى نرگس سياه

ندهى تو اگر بجنتم جا سهل است * در دوزخم ار دهى تو مأوى سهل است

كس كردهء دوست را جفا نشمارد * من لاف وفا مىزنم اين‌ها سهل است

رباعى

كو بينش پاك چشم بستن ز غرض * كو همت پيوند گسستن ز غرض

شد ريخته آبروى چندانكه نماند * يك قطره براى دست شستن ز غرض

او معروف به دقّاق ، به دقايق سخن رسا ، و به دقّت طبع ، موصوف بوده و در قرن يازدهم هجرى مىزيسته است .

فلك به هركه ستم مىكند به ما دارد * به هوش باش كه اين گفتگو ادا دارد

عدوى تو از بيم زخم درشت * به زير سپر زاده چون سنگ‌پشت

( 1 ) . ص 286 آتشكدهء يزدان